Genotvolwezen

Vandaag zag ik haar weer. Ik heb haar eigenlijk nog maar net afgesloten. Ze deed mij uit en daarna heb ik haar weggedaan. We spraken elkaar en ik zag haar. Ze praat meer dan ik te vertellen heb. In stilte luister ik aandachtig. Ze haalt wat dingen door elkaar en het geeft niet. Druk en moe. Druk en moe en pijntjes. Druk en moe en pijntjes en het leven is ook nog zwaar. Dat is mijn leven ook dus ik kan eindelijk meepraten.

Ze leest het als kritiek, pakt nog een koekje en hapt het weg. De koekjes zijn volgens haar niet lekker. Even houdt ze het voor de camera. Ik snak naar zo’n koekje. De chocolade glinstert in het zonlicht. Het zonlicht dat door haar keukenraam de keuken in komt. Ze is mooi. Moe maar mooi. Ik kan het niet tegen haar zeggen. Vraag mij niet waarom. Ik ben stil, misschien wel stom.

We vallen stil. Wij niet. Beiden zijn druk aan het multi-tasken. Even neemt ze pauze. Rekt zich uit en speelt met haar mooie volle lange haar. Ze rekt en ze rekt zo ver uit dat ik haar zie. Haar borsten. Ze is mooi. Ik kan het niet tegen haar zeggen want ook ik ben aan het multi-tasken. In werkelijkheid leun ik achterover. Het is een fijn mens. Een mooi mens ook en ik kijk graag naar haar. Voor mijzelf heb ik geen geheimen dus geef ik graag toe dat ik bij haar zou willen zijn.

Rondlopen in een druk huishouden. Haar gemopper horen als ik haar op de bank vraag. Ik kan helemaal niet thuis zijn. Als ik daar woonde had ik een baan. Een drukke baan en weinig geld. Een druk leven dankzij haar. We zouden veel moeten. Op tijd eten, kids naar de sportclub en weer terug naar haar. Een zoen en gehaast eten. Diepvrieshamburgers of iets wat lijkt op tartaar, met doperwtjes en wedges. Niemand honger behalve ik. In de prullenbak chipszakjes en de rest van een rol chocoladekoekjes.

Ze kan goed koken. Dat gebeurt dan zondag. Dan kookt ze met liefde. Voor mij, voor haar, voor de kinderen en voor oma. Gezelligheid. Gezellig zou het zijn. Maar ik wil het niet. Ik wil bij haar. Ik wil schaterlachen en bij haar wegduiken. Het ronde lichaam voelen. Ronddolen door een stil verlaten bos. Samen zijn en stiekem zoenen. Dat kan niet. Dat is onmogelijk. Ik kan wel tien bezwaren noemen die jij zo verwerpt. Dan vind ik mijn elfde. Ik ben namelijk ook ergens goed in!

Ze kijkt om. Ze kijkt om of op van haar spelletje. Haar gezicht is mooi. Ze ziet er goed uit. Vrouwelijk zoals ze altijd is. Het is een typische vrouw die vrouw is. In alles, zelfs in haar onzekerheid. Je kan niet om haar heen en ik zeker niet. Twee keer gezien. Ongelofelijk he. Twee keer slechts, echt zien he. Zien en aanraken, samen zijn. Voor de eerste blik was het goed. Twee levens gezegend door de dingen die gebeuren. We kunnen onmogelijk samen. Verschillen, maar soms klinkt ze als…

Mijn zus. Dat is ze. Al kan je je zus nooit begeren. Dat doe ik haar wel. Ze is begeerlijk, niet begeren zou jezelf verloochenen zijn. Jij, de man, haar zien en niet voelen? Ik vraag mij af of dat het enige is wat ze kan. Wat er meer is, was. Ik mis haar. Niet voor de ronde vormen maar wel voor het gesprek. Het samenzijn. Nog een keertje. Schouder aan schouder en stil zijn. Praten over vroeger. Over vaders en oude boertjes. Over de waanzin van het leven.

Over al die dingen die het leven zwaar maken en al die dingen die we samen zouden kunnen doen. Dan kan ze zo verschrikkelijk ondeugend kijken en geef ik haar altijd spontaan een zoen. Daarna gaan we verder. Een pad uit lopen, opzoek naar een mooi terras met uitzicht op bomen. Twee koffie en ondertussen lopen wij wel mooi samen in dezelfde pas…

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-06. Bookmark de permalink .

6 reacties op Genotvolwezen

  1. Gus Bolden zegt:

    Je zal maar zo’n zus hebben.
    Waar je trots op bent.
    Gus

  2. Duval zegt:

    alleen… ik heb geen zus…

  3. Dunya zegt:

    Multitasken veroorzaakt stress,een vol hoofd en onrust,kan een man dat wel?
    -tartaar, met doperwtjes en wedges-
    Bedoel je met wedges rösti?
    Nice piece,maestro!!!
    Very nice..

  4. Duval zegt:

    wedges rösti is dat uit zo’n zak?
    ik ken geen man waar ik aan zou durven vragen of hij de combinatie ‘vol hoofd’ en ‘onrust’ aankan…
    ik bestrijd spam met het intypen van het getal zestien en ben blij aan de wereldwijde strijd tegen spam deel te nemen.

  5. Zilver. zegt:

    Heel bijzonder, om sommige dingen moet ik zo lachen, vooral om de huiselijke.

  6. Duval zegt:

    Dank je Zilver.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s