Doodgaan

Ik bekijk een weblog, geen volkskrantblog, het gaat over doodgaan. Ik bekijk meerdere weblogs tegelijk, soms met een site erbij. De wereld is bedolven onder links en die klik ik allemaal aan. Rechter muisknop, openen in nieuw venster. ‘Zeven’ staat er ergens onderaan. Natuurlijk heb ik ook mijn mail open, msn en word om zo een tekstje voor mijn volkskrantblogje te maken. Er staat ook nog een programma voor mijn werk open. Werk!

Ik bekijk een weblog. Het staat vol met afbeeldingen van begraafplaatsen. Je kent ze wel: het landelijk gelegen kerkhof, jaren oud, grote bomen, et cetera. De werkelijkheid is een smalle rij, kleine stenen zonder pad er tussen. Je loopt over graven om bij je dierbare te komen. Met tien jaar is het voorbij, grafrecht verlopen. Het is bitter: ruimen of betalen. Ik zucht en lees haar verhalen. Ze is jong, jonger dan ik ben en haar vader en moeder zijn weg. Milde, zachte woorden die zich wreed vastgrijpen in je gedachten.

Ik bekijk een weblog. Ze is nog lang niet zo ver. De dood komt, zeker weten. Er zijn mensen die hebben ervaring met de dood. Daar is ze wezen praten. Hoe het is als je achterblijft. Ze bezoekt ze allemaal. Vandaag was ze bij een man. Niet eens een oude heer op leeftijd, gewoon een man van zestig die nog alles kan. Het aanrecht is een rommeltje, haar koffie kreeg ze met een voetenbad. Ze kijkt er naar en hij huilt al voor hij zit. ‘Toen ze nog leefde kon ik het allemaal wel’, ze knikt. Dat wist ze, toen was ze ook hier geweest.

Samen eten ze appelgebak. Zo’n dingetje van de AH. Het is lekker, hij knikt. ‘Doe ik steeds vaker’ zegt hij. ‘Feest maken als er iemand is. Vroeger deden we dat nooit: gebak. Nu wel. Ik hoop dat ze vaker komen maar de troep he. Van mij hoeft het niet, het is zo stil.’ Hij smakt tussen zijn woorden door. Kruimels op zijn trui. Het is een warme dag en toch een trui. Samen lopen ze naar de keuken, doen de afwas. Zij veegt zijn buik schoon en hij lacht. Noemt haar naam en zegt dat zij het ook altijd zo deed.

Samen lachen, ze keert nog één keer om. Zwaait en denkt ‘nooit meer’. Het is hard. Die middag schrijft ze het op haar weblog. Ze noemt zich ‘X’, het opperste van anoniem. Heeft nog dagen te gaan, misschien wel maanden en twijfelt of ze zich zal openbaren. Misschien een briefje onder haar kussen. Of een foto van haarzelf op die weblog, vlak voor ze gaat overlijden, zodat iedereen haar nog één keer kan zien. In een kolom naast haar teksten zie ik weblogs. Weblogs die zijn ge-update. ‘Monique’ en ‘Breezahtijgertje’ doen hun best, ‘schele bartje’ en ‘MienWillemse’ zijn er ook. Er is een update op een log over een rare ziekte en ook één over modelbouw. Een keihard bewijs dat het leven doorgaat. Ik klik het weg.

Mijn zoontje komt. Er moet meer weggeklikt. Zelfs een plaatje van een mooie blonde vrouw, bijna naakt. Ze was er wel maar ik zat te lezen. Even denk ik na over het rare proces in mijn hoofd. Een teken dat ik leef. Mijn zoontje is nog lang geen zeven. Hij vraagt over dood. Ik worstel al een dag met hem. Vanmiddag was ik eerder thuis en hij klom op schoot. ‘Als je zeven bent ga je dood, dat zegt de juf, dan komt de Heere God je halen.’ ik ben zo blij met christelijk onderwijs…

Ik dacht na. Hij sprak verder, het kleine hoofdje zat vol en stroomde over van de vragen. ‘Hoe gaat dat dan onder de grond. Ben jij er dan ook pap? Ga jij ook dood? Wie is de Heere God dan? Walter zijn vader is nog niet dood maar zijn opa is wel zeven.’ Opeens snap ik iets en verbeter zeven in zeventig. Het is een naar onderwerp. De juf zal de klas stil gehad hebben en er zal echt aanleiding geweest zijn… Maar had dan even stilgestaan bij de rest. Het verwerken. Kinderkopjes die doormalen. Alsof het supermarktkids zijn die bij het verlaten van de supermarkt de kou van de airco niet meer voelen. De juf stopt er info in die je misschien nu nog niet in hun gedachten wil hebben.

Het ventje komt er iedere maand wel een keer op terug. Nu ook weer. Hij zit stil op mijn schoot te staren. ‘Zeventig’ herhaalt hij. Ik noem de naam van zijn Opa die al voorbij de zeventig is, we hebben zelfs nog een Oma die de negentig voorbij is. Hij ziet de waarde van die getallen niet. Zeventig is voor hem een harde grens. Zeven naar zeventig is te begrijpen. ‘Als ik jarig ben pap en ik wordt zeventig, wat gebeurt er dan?’. Dat weet ik wel… ‘Dan krijg je taart en cadeautjes en komt er veel visite.’

Hij lacht en kijkt mij aan. Eindelijk iets wat zonder problemen aansluiting bij zijn denken vind. Eindelijk! ‘Dan hangen er slingers en komt iedereen voor jou op bezoek. Doen we hoedjes op en vieren feest en als ze weggaan zeggen ze: tot volgend jaar. Dan komen ze allemaal weer en wordt je eenenzeventig.’ Weer stil. Eenenzeventig wordt opgeslagen. Hij vraagt wat er daarna komt. Ik zeg tweeënzeventig. Samen tellen we verder. Hij is op rust. Schuift van mijn schoot en wandelt de kamer uit naar zijn bed.

Bij de deur draait hij om ‘pap… ga jij ook dood?’. Ik moet er om lachen ‘Nee natuurlijk niet! Wij blijven nog even.’ Hij knikt, dat is logisch…

Bron afbeelding: eepie
Verder lezen? Voor later

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-06. Bookmark de permalink .

17 reacties op Doodgaan

  1. k. van vulpen zegt:

    ’t venijn zit duidelijk in de staart,
    waar u die ‘l’ uit ‘leven’ hebt laten vallen…

  2. Maria-Dolores zegt:

    ik geloof dat kinderen op een bepaalde leeftijd zelf enorme belangstelling voor de dood gaan krijgen… misschien wel juist omdat ze merken dat volwassenen het daar met hen nooit over willen hebben en altijd gelijk over iets anders beginnen, en dan dus gaan geloven dat het dan wel iets heel interessants moet zijn…

  3. Duval zegt:

    @Helena: … tja …
    @van Vulpen: het is zo als het geschreven is.
    De één struikelt over een taalfout, de ander leest zinnen maar hoort eigen woorden. De volgende denkt na over die ene zin.
    Dat was niet mijn bedoeling, niet vooruit bedacht. Ik zei het zoals het er staat: wij blijven nog even. Hij en ik…
    @Maria-Dolores: Ik wilde eerst reageren met: dat speelt hier niet, nee nee nee, dat effect niet.
    Maar je hebt gelijk, natuurlijk… Alles waar je anders op reageert pakken die kleintjes beet! Zeg één keer, heel zachtjes tegen je partner: ik hoop dat ik geen vlekken op mijn nieuwe broek krijg. Juist! Binnen vijf minuten zijn alle kids die maar in jouw buurt zijn met jamhandjes langs je nieuwe stofje geweest…
    Hier is het anders. Dit onderwerp is lastig en naar. Maar ik neem hem op schoot en we praten, hij praat. Ouders doen dat meestal te veel. Hij zegt en ik luister. Hij vertelt en ik hoor zijn vragen. Kleine vragen van hem krijgen duidelijke uitleg. Dan kan hij weer verder spelen en voorkomen we een conflict in de klas als de juf de Heere God weer van zijn donderwolk naar beneden haalt…Reactie is geredigeerd

  4. Heer_Lot zegt:

    Je doet dat heel goed met zoonlief 🙂

  5. galadriel zegt:

    kleuters… onschuldig op zoektocht in een wereld waar niet alleen bloemen bloeien

  6. galadriel zegt:

    dat was ikke

  7. Starry Night zegt:

    Internet is een venster waardoor je vanalles naar binnen haalt. Dat is mooi. Kan mooi zijn. Hier was het mooi, ook al was het ook pijnlijk misschien.
    Je schreef het prachtig verstild op.

  8. Ramirezi zegt:

    Je kunt in het onderwijs niet vroeg genoeg beginnen met de kinderen bang te maken, in het kader van de Heer. Kwam d’r zo ineens bij me opborrelen….

  9. Duval zegt:

    Sow… Bedankt voor al jullie reacties en aanbevelingen! Indrukwekkend: 25 al, da’s veel… pfieuw…
    @Heer Lot: geen idee, opvoeden is toch iets van trial and…
    @galadriel: Yeah, it’s you.
    Praten is altijd beter dan zwijgen. Ik hoop dat ze blijven praten ook als de onderwerpen meer naar worden en nog lastiger voor mij…
    @Starry Night: Internet is ook een verzameling vensters waar je lang voor kan blijven kijken of heel snel voorbij kan lopen.
    @Ramirezi: Ik geloof niet dat de kids bang worden gemaakt.

  10. SN zegt:

    Hm, Duval… Op de een of andere manier lukt me dat bij het venster tv makkelijker dan bij het venster internet. Da’s eigenlijk wel iets om eens over na te denken… Waarom dat zo is voor mij;-).

  11. Duval zegt:

    Omdat het venster tv relatief weinig aanbieders heeft die ontzettend hun best doen om hetzelfde aan te bieden.
    Voorbeelden? Pauw en Witteman heet nu Knevel en van den Brink, het Journaal vind je soms op 2 zenders tegelijk en anders zap je van rtl4 om half acht gelijk door naar ned.1. Lovematch voor de kinderen is toch hetzelfde als de datingprogramma’s als ‘op goed geluk’ (van vroegah) en zo voort et cetera.
    Voor iets nieuws is geen ruimte.
    Internet is anders. Ontzettend veel aanbieders. Veel is het zelfde inderdaad maar er is zoveel dat er ook diversiteit is. Koppel dit met een hele goede zoekfunctie en je vindt altijd wat je zoekt. Na verloop van tijd vind je je eigen ‘zenders’ op het internet en maak je je eigen tvprogramma online.

  12. SN zegt:

    Ja, ik denk dat je gelijk hebt met die analyse. Bovendien zijn de aanbieders op internet vaak echt. Er zit geen producer tussen die zich alleen met effectbejag bezighoudt. Dat maakt het misschien ook directer. Schiet me ineens jouw (toch…?) commentaar op Morgaine’s blog ‘Toren’ te binnen. Een licht gevoel van verwarring omdat haar verhalen wellicht niet authentiek zijn las ik erin. Kennelijk voelen internetters dat als een soort ‘recht’;-). Morgaine is dat ontgroeid, vind ik persoonlijk. Zij is een schrijfster in mijn ogen en die hoeven niet persé autobio. Maar ook toen zette je (als jij het was, ga zo effe checken) me aan het denken.
    P.s.: Ja, je was het;-).Reactie is geredigeerd

  13. Duval zegt:

    De meeste weblogs zijn echt. Helaas beleven weinig mensen iedere dag zoveel dat ze een weblogpubliek kunnen blijven boeien. Dan komt het op schrijfsterstalent aan (de meeste weblogs worden volgens mij door vrouwen in stand gehouden).
    Iemand met een klein beetje talent schrijft dan boeiende logs over niets. Er is maar een heel klein voorvalletje nodig om een A4tje met letters te schrijven en dat op het www te printen. De één grijpt daarbij graag terug naar vroeger (het oude of het recente vroeger) de ander maakt een ander uitstapje en de derde grijpt gretig in de doos met fantasie.
    Morgaine haar log is een verhalenlog. Maar ze schrijft alsof zij (of de lezer) het werkelijk beleeft. Ik kies de mix. Verdraai zonder enig schroom de werkelijkheid. Een man wordt weleens vrouw, oud weleens nieuw en nu weleens toen en sommige stukjes zijn alleen in mijn bovenkamer gebeurt.
    Het beschermt dat kleine stukje privé. Pas als je dat begrijpt kan je vrij uit loggen. Schrijven over alles wat je beleeft. Iedere klein voorvalletje beetpakken en beschrijven. Elke twijfel of vreemde gedachtengang uitsmeren in één A4.

  14. SN zegt:

    Dat omschrijft het mooi, ja. Zo wil ik ook trachten te bloggen.

  15. easywriter zegt:

    mijn zoon, vier jaar, midden in een volle tram, midden in een conversatie over pokemon en andere gewichtige zaken: "ik wil liever begraven dan gecremeerd worden, en jij?"

  16. Duval zegt:

    @easywriter: glimlach…
    Doodgaan als normaal iets in de wereld. Zoals vogels doodgaan en je vraagt je af wat je er mee doet. Stop je het dier weg onder het zand, laat je het liggen zoals het diertje ligt of ruk je de schedel eraf voor je verzameling?
    De maakster van deze foto wilde de schedel eraf voor haar verzameling. Het lukte niet…
    Ik vind het alleen naar als het zo in een kinderhoofdje vast zit. Ik vind het naar dat ik bij mijzelf constateer dat ik het overal tegenkom. Het werd nog gekker toen er in de periode tussen schrijven en plaatsen (ik probeer mijn tekstjes altijd even na 10:00 te plaatsen) een naar bericht kwam. Dat lijkt allemaal weer opgelost maar soms komt ‘naar’ in verschillende vormen tegelijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s