Linda

Hij denkt na. De onbekende man in zijn onbekende auto. De auto is vies, van binnen dan, net als de man maar hij glimlacht. Het is donker, de nacht, regen, ruitenwissers gaan heen en weer. Hij rijdt harder dan hij mag tot hij achterlichten ziet. Achterlichten van een ander. Een ander, ook een man, onbekende auto en een glimlach. Dan wacht hij, kijkt naar de snelheidsmeter en blijft er achter. Twee mannen: zelfde reis, zelfde doel, zelfde snelheid.

Het duurt nooit lang. Het duurt nooit lang en dan kriebelt het. Moet er voorbij. Sneller zijn of op zoek naar de stilte van de nacht. Wegrijden bij felle koplampen en het zwart voor hem alleen. Als de ondergang die onvoorkoombaar is. Hij glimlacht en kijkt opzij. Het is een vrouw, een echtpaar. Was ze alleen dan was het een hoer. Op dit tijdstip, in deze nacht… Geen vrouw alleen op pad. Hij zou het niet toestaan, nooit toestaan, dus moest het wel.

Dit echtpaar was op reis en hij dacht niet na over doelen. Een man en een vrouw. Zij rijdt. Bij de escortservice rijdt de man. Dat wist hij. Hij wist alles en wat hij niet wist had hij toch al eens bedacht. Hij glimlacht om zijn eigen gedachten. Zwaait bij het kijken in de achteruitkijkspiegel maar haalt zijn handen niet van het stuur. “Het is een heerlijke dag” zegt hij en geeft gas. Zijn ogen zien de zon terwijl de nacht donker en grauw is.

Het zou zelfs onverstandig zijn om zo hard te rijden. De regen he, al tijden droog. De regen maakt plassen op de weg, stromen water die niet weg kunnen komen. Alles is verzadigd na weken regen. Was het maar droog. Het is een redenatie die niet past. Alles is recht omdat alles krom is. Onduidelijke gedachten en hij schud zijn hoofd. Voor hem is het logisch. Hij zou een gesprek kunnen voeren met iemand naast hem. Overstag gaan op basis van de argumenten van zijn medepassagier. Ook als er niemand is. Dat maakt hem stil, dit soort dingen.

Hij mompelt zachtjes dat het een heerlijke dag is maar rijdt niet langzamer. De radio is uit maar hij zingt. Hij zingt luid en je zou schrikken zo plotseling is het. De man in zijn auto, de regen, de snelweg. Ruitenwissers die bewegen. Een naar en hinderlijk geluid. Hij zingt, luid. Hij zong het, vandaag, al eerder. Zong het met passie en luidde stem. Ze had gebloosd en beiden teveel gedronken. Hij één glaasje, zij de fles. Water en vuur, steaming hot. Zo gaat dat, noem het liefde.

“Ik wil alles voor je doen”, het was het laatste wat hij zong. Hij herhaalde het. Langzame berekende woorden: “alles voor je doen…”. Stilte, bijna aarzelend volgde haar naam. Linda heet geen Linda maar hij realiseert zich wat hij zegt. Hij huilt, tranen. Tweeënveertig jaar, vier kinderen, op zondag in het pak. Een onbekende man in een onbekende auto op weg. Op weg waar naar toe? Naar de waanzin? Naar huis? Naar zijn graf of zijn leven? Hij geeft gas, wat moet hij anders. Het is al laat.

Hij was geknield. Zij had zijn hoofd tussen haar handen genomen. Gestreeld, zijn wang, zijn haren. Gekust hadden ze. Teder als breekbare verliefden. Het voelen van de oprechte koestering. Waarschijnlijk gespeeld of toegestaan in een moment dat onmogelijk gedacht werd. Daarom waren ze samen: de man en de vrouw. Zondaars! Gelovigen die geloofden in de liefde. Hij glimlachte. Wat is er mooier dan de liefde? De ontluikende liefde, het moment dat je “ja” zegt tegen je gevoel. Haar aankijken en jouw woorden ontmoeten, de ontroering, voelen dat je hetzelfde wil zeggen.

Dan… dan volgt de stilte. Een moment waarop de wereld stilstaat, cruciale beslissingen worden genomen. Daarna volgt de zoen en dan… pas dan verklaren zij elkaar de liefde. Zo mooi, zo wonderlijk mooi en zo kwetsbaar. Zij is zevenendertig. Jonger dus, vijf jaar, perfect. Het zou moeten passen als hij zesentwintig was. Dat is hij niet meer maar hij is niet minder verliefd. De tranen rollen, zijn mond glimlacht, gedachten projecteren de dag en zijn verstand rijdt.

Hij komt thuis. Er staat verlichting bij de weg. Snelwegen met oranje lampen. Ontkennend nationalisme noemt hij dat. Iedere avond weer: kinderen op de achterbank, moeder naast hem. Een auto vol en hij vertelt over oorlog en vrede. Over vreemde aspecten van het leven. Ze zijn nog te jong voor de echte vragen van het leven, dat komt nog wel. Ieder, één voor één samen met vader in de auto. Een verhaal als een spel. Vragen noemen en antwoorden geven. Over ontkennend nationalisme, patriottisme en de liefde.

De liefde is één groot spel maar het wordt wreed gespeeld. Hij wil blijven. Twee dagen waren ze samen. Cursus, conferentie, weet hij veel. Zijn tas heeft hij bij haar achtergelaten, zijn gsm pakte hij wel. Hij moest wel, als ze alles zag zou ook zij dingen gaan vragen. De weg maakt een bocht naar rechts. Je moet het zien, zag het al. De lichten buigen af. Het lijkt een buiging voor de zondaars van de nacht. Hij zucht en denkt aan het liedje. Zal hij het zeggen? Straks, thuis… Omkeren en doen. Teruggaan en echt zeggen dat hij van haar houdt.

Het gesprek afmaken na de zoen. Haar glimlach zien en tranen van ontroering. Haar mooie lichaam tegen hem aan en samen weg. Parijs of Londen, Warschau of Berlijn, Madrid of Verona. Er zijn zoveel plaatsen waar liefde fijn zal zijn. Hij zucht, neemt de afslag, de lampen worden wit. Het stoplicht rood en geen mens te bekennen. Hij geeft toe en stopt, het springt op groen, hij schakelt terug en rijdt door. Automatisme, net als de liefde. Zou ze hem accepteren? Als man, minnaar en verliezer?

Iedere man verliest en aan het einde verliezen we allemaal. Hij glimlacht: twee dagen samen. Thuis wordt gewacht. Er brand licht, niemand doet er open. Hij parkeert en stapt uit. De gsm wordt afgesloten, de auto niet. De sleutel past in het slot en hij is thuis. Bekende man in een bekend huis. Een typisch bekende situatie van een man en een vrouw. Ze begroeten, zij heeft hem gemist, hij haar ook. Ze kust. De wang, teder of alsof. Zij is moe, het is immers al laat. Hij ook.

Samen naar bed. Hij is er al. Zit op de rand van het bed. Altijd is hij eerder, gisteren niet. Gisteren miste zij hem. Hij haar niet. Nu zit hij in gedachten. Hij telt de hoeren die hij passeerde. Jonge sprankelende vrouwen met een glimlach op het gezicht. Ze reden auto, allen auto’s van een bekend merk. Hij niet, het was tragisch. Komt er niet uit. Zijn gedachten lijken gesloten en het is onmogelijk hem van een antwoord te voorzien. Hij wil eigenlijk slapen, zij ook. Ze trekt aan hem maar hij schud zich los: “even nog!”.

Ze laat hem, wil het wel vragen, anders nooit twee dagen. Nooit! Hij knikt voor haar woorden komen. Hij twijfelt of hij zal vertellen over haar. Die vrouw en wat hij voelde. Liefde! Voor het eerst voelde hij liefde. Pure passie, geen woorden, hij voelde haar. Las haar gedachten, haar liefde, het voelde zo samen. Nooit met haar. Hij kon het niet zeggen en huilde. De woorden te hard, het kwelde zijn gedachten. Zij draaide om en keek hem aan.

De man op de rand van het bed. Schokkende schouders. Hulpeloze gebaren, geen zinnen. Haar hand op zijn rug. Vlak en wrijvend, haar woorden… “zoals je daar nu zit”. Hij schudde, zij niet, zij vroeg hem “wat is er mis?”. Hij knikte, herinnerde zich iets. Zijn vrouw stamelde: “je betraande ogen… wat is er mis… wat kan ik voor je doen!”. Hij draaide zich om. Keek haar aan en vloekte. Vloekte en vroeg haar waarom ze altijd zoals songteksten praten. Altijd het perfecte, het gespeelde, het onechte, het pure verbroken door de puurheid van het lied. Toen ging hij liggen, zij draaide om en ging slapen. Beiden mompelden “goede nacht”.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-05. Bookmark de permalink .

23 reacties op Linda

  1. Dunja zegt:

    Het verhaal is adembenemend spannend,een paar regels zijn jammer voor de loop in het geheel.
    Ik weet niet,of je kritiek op je werk wil hebben.
    Verhalen zijn voor een schrijver eigenlijk zijn kindjes,en die bescherm je vanzelfsprekend!
    Heb er iig zeer van genoten!

  2. Duval zegt:

    Dank je wel!
    Stuur even een mailtje met je opmerkingen. Misschien kunnen we het samen verbeteren…
    Kindjes bescherm je, maak je zorgvuldig en wel overwogen. Ik had een te laat tijdstip, een liedje en de rest was in een zucht bedacht.

  3. Dunja zegt:

    Welnee man zo belangrijk is het niet…
    Als je het minder hoerig maakt,lijkt het mij nog mooier dan het al is!
    Wat het vooral zo bloedstollend maakt,is dat tekortschieten van de communicatie in hun relatie,zo goed getypeerd!
    -De man op de rand van het bed. Schokkende schouders. Hulpeloze gebaren, geen zinnen. Haar hand op zijn rug.-
    Ook de pakkende titel en je verwoorde,eigen gedachten tussendoor zijn heel super!

  4. Starry Night zegt:

    Heel heel goed. Geen eindconclusies, geen oordelen, alles bij de lezer. En zo hoort het ook bij dit soort onderwerpen.

  5. Duval zegt:

    Dank je Starry Night. Goed en fout liggen nooit ver uit elkaar. Een ander standpunt en alles blijkt het tegenovergestelde. Oordelen, indien nodig, mag de lezer…
    @Dunja (dat @Dunja moet je een beetje dreigend lezen…) Minder hoerig maken? De man? De man die zich als hoer gedraagt, auto’s, vrouwen, mensen, werkelijk alles consumeert. Plattrapt en er op gaat staan om verder te kunnen kijken.
    Minder hoerig maken? De vrouwen die hem ontmoet hebben. Lonkten, hem hebben verleid? De hand, zacht fluisterende woordjes, of de tederheid tijdens die twee dagen. Een val waaruit hij onmogelijk kon ontkomen.
    Minder hoerig maken? Die zin over de alleen reizende vrouw in haar auto van onbekend merk?
    Je laat mij achter met vele vragen. Een mail met een duidelijke verwijzing naar zinnen had makkelijker geweest.
    Maar waarom kiezen mensen zo vaak de makkelijke weg? De moeilijke levert je vaak zoveel meer op…

  6. Dunja zegt:

    Wat lul je nou,man!
    Ik heb niet eens jouw mailadres,hoe kan ik dan mailen?
    Zeker door die smalle gleuf???
    En sla niet zo`n schreeuwerige toon tegen mij aan,want ik kan nog veel harder dan jij !!!!

  7. Duval zegt:

    In de rechter kolom staat ergens onder mijn beschrijving over dat aambeeld een link…
    Een link die de titel draagt Stuur deze auteur een mail. Het zou een mogelijkheid kunnen zijn.
    Er stond nergens iets over een schreeuwerige toon… 😉

  8. Dunja zegt:

    Nah…ik heb er dus niks van begrepen!Okay!

  9. Duval zegt:

    Dat staat er ook niet…
    Ik vermoed nu echt dat je een vrouw bent, een echte dan he. Heerlijk!

  10. Dunja zegt:

    Ach, onderkoelde man van de wereld,die link is DIE SMALLE GLEUF waar ik op doel,daar past toch niet jouw stuk in?

  11. Dunja zegt:

    Tuurlijk ben ik een vrouw,ken jij een man met Dunja als naam?NOU?Reactie is geredigeerd

  12. Duval zegt:

    Grappig…
    Mijn stuk hoeft niet door de smalle gleuf. Je vraagt of ik kritiek kan verdragen. Ik zeg ja en schreef zelfs iets over het verbeteren van de tekst. Je noemt daarna nog iets waar ik geen touw aan vast kan knopen.
    Het zou kunnen dat je jouw notities in een mailtje uitwerkt en via de genoemde link (waar jij aan refereert met de uitroep "DIE SMALLE GLEUF") naar mij te sturen. Ik zou wikken en wegen en de opmerkingen op waarde schatten. Mijn tekst bijschaven en het geleerde bij nieuwe weblogitems toepassen.
    Ik ken geen namen, ik onthoud zoveel dat ik sommige dingen ga vergeten. Dus staat er ook geen Dunja in mijn geheugen. Maar een vrouw herken ik van ruime afstand en voor een mooie kijk ik nog weleens om. Dat maakt mij man, in de ogen van velen een verschrikkelijk wezen.

  13. Dunja zegt:

    Nou omkijken doe ik ook en ik ben geen man!
    Past dat door die gleuf,ik ga het nu proberen,maar ben eerst nog ff kwaad!?
    Maar als van mijn eerste mail al geen jota snapte bespaar ik mijzelf de moeite!

  14. Duval zegt:

    Ik begrijp niet waarom je boos bent
    Een volkskrantblog is geen chatprogramma
    Ik begreep niet wat ik "hoerig" maakte
    Ik heb van jou nog nooit mail ontvangen, dus ook nooit die eerste, je doelt denk ik op de reacties zie mijn laatste zin.
    Ik kijk uit naar wat je door de gleuf perst!
    Met vriendelijke, welgemeende en blijde groeten,
    G.H. DuvalReactie is geredigeerd

  15. Dunja zegt:

    Je hebt gelijk,ik heb het getest,de gleuf rekt mee al naar gelang de grootte van het stuk wat erin moet worden geperst.
    Ik ben niet meer boos,en we hebben elkander niet begrepen,dat kan gebeuren.
    De definitie van het VKforum ken ik helaas niet,en aan chatten heb ik een broertje dood!
    Je stuk blijft prachtig,ik bekijk hem gewoon op mijn manier,iedereen content,dag schrijvende vent,gelokt uit je tent;-)))

  16. Duval zegt:

    Ach Dunja… Als je zoveel moeite doet om wat meer woorden van deze ‘schrijvende vent’ te krijgen dan snap je webloggen niet helemaal 🙂
    Webloggers zijn een soort koekoeksklok exhibionisten. Ze komen uit hun huisje met luide stem, spijkeren een tekstje op de muur en doen dan bij minstens dertig andere logs: koe koek, koe koek.

  17. Dunja zegt:

    Het is een feit,dat jij en ik elkaar niet snappen.
    In het vervolg lees ik jou en zwijg.
    Das beter.

  18. Duval zegt:

    Nee, nee! Niet zwijgen!
    Ik heb aanbevelingen nodig en reacties anders heb ik hier geen recht van bestaan!
    Denk even na, ik heb ook al geen Volkskrantabonnement… Dus ik wordt nooit door de redactie of de medewerkers verkozen.
    Nee Dunja, jij bent een strohalm. Roep mij zodat ik weet wie ik vast moet klampen! (zelfs al begrijp ik jou niet; begrijpt een man ooit een vrouw?)
    En zonder gekheid. Enige milde kritiek zou dit soort weblogtekstjes kunnen verbeteren. En verbetering brengt zowel jou als mij een voordeel…
    PS: Probeer volgende keer die gleuf eens. Het scheelt een reeks reacties en laat mijn berichtje niet zo snel stijgen op de ladder van roem die snel is vergaan…

  19. Dunja zegt:

    Ok dan,maar alleen omdat ik anders niet kan slapen!
    Je hebt gelijk,mannen zijn om mee te neuken en praten doe je met de rest!

  20. Duval zegt:

    Agree…
    Ik heb ook helemaal niets met mannen. Echt helemaal niets.

  21. Ramirezi zegt:

    Leuk, die discussie d’r achteran.
    Liedjes gaan nu eenmaal altijd over de liefde, niet andersom….

  22. Dunya zegt:

    Blijf je neus overal insteken,liefst zo diep mogelijk,Duvel!
    Vooral in Rozen met een dieppaarse kleurschakering.
    Ik ben idd vlug met het zeggen van iets,maar men vergeeft mij eeuwig onmiddellijk,omdat ze in een oogopslag signaleren dat ik geen partij ben.

  23. Dunya zegt:

    Hoe moet je anders doorkrijgen how it sits!!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s