Vier en 5 Goldberg Variationen

Het is stil buiten op straat. Er heerst een rare soort spanning. Voelbaar, niet hoorbaar. Iedereen is weggedoken. Ik zit in een andere tijd achter hetzelfde raam. Straks zal ik staan en uitkijken over. Over engels sprekende mannen die overwinnaar zijn. Op doortocht slechts naar volgende verschrikkingen. Zo gaat dat, ging dat toen.

Ik luister Goldberg Variationen. Dat is Duits geloof ik en niet goed. Op dit moment van stilte. Alsof ik de spanning wil verbreken, deze toe laat nemen en vervolgens implodeer in een enorme stilte. Kogels slaan in. In de post. De post van mijn raam, het venster van waarachter ik alles kan zien. In een andere tijd.

Nu zit ik en type mijn verhaal. Een kleine bijdrage voor een weblog. Ongehoord! Maar toch. Vier mei zou gepaster kunnen voorbijgaan. Goldberg Variationen! Ongepast… Morgen is het vijf mei, alles over. Daarna zes mei en dan hebben wij Pim, tegenwoordig. Het is één dwaas die meer kan dan vele zetelbezetters samen.

Het deert mij niet. Als ze mij raken. Het glas van het raam. In korte slagen zal het breken. De scherven vallen, de kogels inslaan. De muur, de kast. Waarschijnlijk ook in mij en ik zal sterven of tenminste ten onder gaan. Als ik in die tijd hier had gezeten. Dat deed ik niet, ik kwam later. Ik leef de waanzin van deze tijd. Herstel mijn zin.

Herstel mijn zin en schrijf: ik leef in een waanzinnige tijd. Dat zou kunnen. Ik probeer een alternatief: ik beleef de waanzin van deze tijd. Sta op en draai mij om. Het fluiten van kogels is verdwenen. Verdreven of gewoon op. Magazijn leeggeschoten op een post. Het hout van mijn venster. Ik sta en kijk, zie ze komen.

De donkere wolken, het stof, de modder, de ellende, de ondergang van overwinnaars. Open het venster en wuif in vrijheid. Andere tijd. Ik kon de vlag niet vinden. Het venster aan de voorzijde van ons huis is moeilijk te openen. Ik was er ook niet. Moe, zelfvoldaan, zelfs bezoek op deze avond. Noodzaak. Zou ik zwaaien of aarzelend achter de post staan? Nieuwe bevelhebbers evenzeer wantrouwen?

Ik schud mijn hoofd. Het zijn gedachten. Ik heb stilgestaan. Bij die jongen die sneuvelde in Afghanistan. Ik heb stilgestaan bij allen uit de tweede wereldoorlog. Weer niet begrepen waarom er nooit eerdere oorlogen worden herdacht. Alsof er toen geen doden waren. Of heb ik dingen weer niet begrepen. Ik luister Goldberg Variationen. Dat is Duits geloof ik. Beter niet doen.

Alles zet ik uit. Morgen vieren we vijf mei. Goede morgen! 

Bron afbeelding: er is geen afbeelding.
Verder luisteren? Klik hier

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-05. Bookmark de permalink .

3 reacties op Vier en 5 Goldberg Variationen

  1. k. van vulpen zegt:

    troost je, je woont niet in Amsterdam
    waar ze op de Dam kransen leggen op 4 mei
    bij Choraalmuziek van Bach, al jaren…

  2. Duval zegt:

    Koraal toch? Koraalmuziek, of vergis ik mij?
    Knap dat je mijn (impulsief geschreven) tekstje zo snel hebt gevonden. Ik geef een link naar jouw weblog maar zoals altijd is dit niet mijn enige bron.
    Ik weet niet of ik getroost moet of wil worden. Ik denk ook niet dat ik val over Bach of Duitse muziek. Overigens heel raar om muziek sterk te koppelen aan een land en dus taal…
    Herdenken is altijd raar. Er is deze dagen altijd een moment waarop je je afvraagt: "wat zou ik hebben gedaan". Bij de meeste mensen zwalkt dat tussen brutale verzetsheld en brave burger die doet wat nodig is om in leven te blijven.
    Erger nog is de overerving van titels en daden. ‘Mijn grootvader…’ en dan komt er een verhaal. De borst gaat meer vooruit en als toehoorder kan je toch slechts buigen. Buigen voor het kind wat pronkt met het opgepoetste uniform van iemand die slechts ellende en vuiligheid heeft gekend en daarin is blijven staan.
    Je ziet mijn veel te lange reactie die onderwerpen kort aanstipt. Het houdt mij bezig. Ik vraag mij af waarom. Ik werd zo ver na de oorlog geboren. Als er oorlog is dan is het zo ver van mijn huis.
    Vragen! En niet alles meer kunnen weten omdat de ouderen die het beleefden wegvallen. Wat rest is herdenken.Reactie is geredigeerd

  3. k. van vulpen zegt:

    Duval, je vergist je niet – ik vind choraal iets mooier en koraal, dat verdwijnt binnen 40 jaar…
    dat gevoel van jou komt in de buurt van dingen die WF Hermans schreef in ‘Houten Leeuwen of Leeuwen van Goud’, halverwege de jaren ’70. Vooral ’t essay (als ik me goed herinner) ‘Alle Nederlanders in het verzet’ is Hermans op z’n best.
    Sterkte verder, met dat gevoel..!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s