Samen in één stoel

Hier zitten we. Ik denk aan volkskrantblog of youtube. De dingen die ik niet kan vinden. Jij denkt aan vroeger en weet alles nog. De dingen die je niet meer weet zal je vanmiddag vragen. Vanmiddag ben je vrij. Ik ook. Vanmiddag schuif je aan bij een vriend, een bekende van vroeger. Je praat en vertelt wat je beleefde. Vind plaatsen die hij ook kende. Alles is anders, verdwenen. Dan wordt het stil, drink je wat en schuifelt terug naar je eigen plaats.

Die middag ben ik druk. Druk met virtuele vrienden. Schrijf tekstjes en plaats die op het internet. Anderhalf jaar geleden probeerde ik het nog: “een weblog”. “Een watt?” zei je nog. We begrijpen elkaar niet. Dat is de makkelijkste conclusie. Delen veel en bespreken niets. Zijn stil en doen omdat het hoort. Het is heerlijk, de regelmaat van samen zijn. Ik draai mij om en bewonder geraniums.

“Zal jij later negatief schrijven over mij?” Ik kijk verbaast op. Voor het eerst sinds jaren stel je een andere vraag. Ik hoef niet mompelend te reageren op de vraag of ik iets wil drinken. Dit keer wijs ik het tweede koekje niet af. We zijn het zelfs niet eens over het heerlijke weer dat al dagen niets is. “Op je weblog…” ik ben verbaast. Hoe weet hij wat een weblog is? Hoe weet hij dat ik schrijf?

Hij glimlacht. Schud en ik begrijp dat hij dat ook niet weet. Dit is te modern en hij te oud. Dat klinkt bruut, onvriendelijk en misschien zelfs wat onverschillig, maar het mag. Dit is immers een weblog. Zijn vraag brengt mij in zijn stoel. Die stoel heeft een beter uitzicht. Voelt warm en groots. De stoel omarmt je, houdt je vast en laat je leven. Als je eruit wil zit je vast. Er is immers geen noodzaak te vertrekken: alles ligt binnen handbereik.

Ik pak de afstandsbediening en druk op “play”, pak een snoepje en geniet. Het is muziek. Goede muziek. Muziek die ik nooit in de rij met James Last cd’s heb zien staan. Je sloft de kamer in en ik wip behendig uit de stoel. Het ding veert langzaam terug en blijkbaar was het mij gelukt om op een andere manier in die stoel te zitten dan jij. Het dienblad schuif je op de tafel. Dan laat je jezelf vallen in de stoel. Het ding wiegt drie keer en laat jullie beiden langzaam stilstaan.

“Je had wel mogen blijven zitten.” zeg je. Ik vraag mij af of je was blijven staan maar zeg dat ik het moest weten. Nu kijk jij vragen. Ik wijs naar de stoel. Hoe het is, in zo’n stoel. Wiegend en turend tussen geraniums. Stiekem mooie muziek en als de buurvrouw binnenkomt kijk je gewoon tv. Vraagt of alles goed is en klaagt samen over het weer. Hij knikt. Pakt een snoepje en werpt mij er ook één toe. “Dat is je tweede” lacht hij en geeft een knipoog.

Voor het eerst in mijn hele leven lijkt het erop of we elkaar begrijpen. We hebben dingen samen gedaan en over dingen gezwegen. Ik heb uren geluisterd en soms ook hele eenvoudige dingen niet begrepen. Op veel dingen raakten wij niet. Ik dronk geen bier en jij luste zelfs jenever. En nu… net nu begin je over een weblog. Of ik over je zou schrijven. Of het goed of slecht zou zijn. Man, je past hier helemaal niet!

Dat is vreemd. Het is vreemd om de glimlach van ouderen te zien als je enthousiast vertelt over het nieuwe. De omwenteling, je gedrevenheid om deel te nemen aan. Ambitieus, enthousiast maar vooral gedreven. Met vuur in je ogen vertel je wat je doet. Al tempert de huiselijkheid van woonkamers bewoond door ouderen vaak je enthousiasme. Het hangt allemaal vol met oud. Oude kinderfoto’s, oude klok, oud tv-meubel, oude stoelen. Alles is oud en als je binnenkomt voel je je al onbegrepen.

Dat is het niet. Ze begrijpen alles. Hoorden de verhalen al zo vaak en zo veel… Ouderen weten ook de uitkomst. Je verhaal van de volgende dag. Dat verhaal kom je niet vertellen. Je wacht drie weken tot een half jaar en komt dan vol enthousiasme binnen met een nieuw verhaal. Ik glimlach. Pak nog één keer de afstandsbediening. Het is geen cd maar een dvd. Met de andere zet hij de tv aan. Er komen beelden van een band, zwart/wit. We kijken. Hij schuift op. We zitten samen in één stoel.

Afbeelding: gemaakt door Duval
Suggestions for further reading.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-04. Bookmark de permalink .

9 reacties op Samen in één stoel

  1. Dunya zegt:

    Bijzonder verhaal,je weet niet waar het naar toe gaat en over wie het verhaalt en ik lees de verkeerde d oftewel de t die een d moet zijn in hattrick,en ik vraag me af of ik het durf te melden,want ik vermoed dat je dan ontsteekt in razernij om die trut die dit schrijft en daarover valt in zo`n buitengewone schilderachtige woordenstroom,ik heb het toch gedaan,want ik ben nu uitgelaten blij en onbeheersd en ik gun dat mijzelf!
    Dag mooie 36 jarige ik wil wel in die stoel met jou;-))))!!!!!

  2. moon zegt:

    ik moest aan mijn vader denken
    en dat was zon lieve man
    dank je Moon

  3. Duval zegt:

    @Moon: Dit is ook niet ver bij mij vandaan geschreven. Weblogs kwamen voor mij pas na hem. Moderne dingen daar moest hij altijd om glimlachen…
    @Dunya: Och, dat er taalfouten zijn weet ik, begrijp het zelfs (van mij dan). Als wij in een stoel dan… ik toch zeker met de afstandsbediening en de snoepjes… verder geen idee wie je bent.

  4. easywriter zegt:

    Wat mooi.

  5. BOBBIE zegt:

    touching.

  6. bieke zegt:

    Momenten van intens samen-zijn blijf je koesteren.
    Die geven je warmte en vergeet je niet.

  7. Dunya zegt:

    Wederzijds.
    Candy=yours,remote=mine!!!

  8. Eline zegt:

    Op de een of andere manier vervreemdend maar ook dichtbij. In ieder geval de moeite waard om te lezen.

  9. Duval zegt:

    @Eline: Dank voor je beoordeling "In ieder geval de moeite waard om te lezen"
    Als er iemand voorbij komt zal ik ze op dit verhaal wijzen 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s