Stilte

In mijn huis heerst de stilte. Ik laat haar overheersen. Zij is prettig dus vrouwelijk. Kan je een man uberhaupt laten overheersen? Is de toestemming te heersen juist geen vinger die wijst naar zijn zwakte? Mannen leiden altijd. Is het niet groots gebarend, wijze woorden of natuurlijk gezag dan is het toch de subtiele man die alles blijkt te controleren.

Ik vrees mannen niet. Ik ben er zelf één en weet hoe het werkt bij mannen. Als de gebaren komen duik ik weg. Maak een flauw grapje en ben verdwenen. Aan kermis doe ik niet meer mee. Kostte mij als kleine jongen te veel geld. Ik maakte geld op bij die kasten. Baalde van de ritten die niet gemaakt konden worden in de botsauto’s.

Op de laatste dag toch nog geld voor een zuurstok. Die bewaarde je als zoete herinnering aan al die guldens die waren verdwenen. At je twee weken later en het ding smaakte bitter. Volgend jaar zou je wijzer zijn. Wijzer en ouder al begreep ik toen het verband niet. Dat verband is er nog steeds niet. Ik schrijf namelijk op onmogelijke tijden. Vaak ’s nachts en het is beter van niet.

Er is weinig nodig voor een stukje tekst. Ik vertel graag maar er moet wel een aanleiding zijn. Die is er ook dit keer. Ik kocht een klok. Het ding wijst ons op de tijd en staat in dit huis op een cruciale plaats. We kunnen een kleine quiz doen. Kan je laten verzinnen ‘waar’ of ‘hoe groot’. Mijn vrouw vroeg alleen ‘hoe duur’. Dat zijn de momenten waarop ik denk in een andere relatie beter af te zijn.

De klok wijst ons op de tijd. Staat op de overloop. Het verkeersplein van ons huis. Knooppunt van trappen, een onwillekeurig openslaande badkamerdeur en allerlei geluiden die door de dag opkomen en weer verstommen. Daar hangt nu een klok. Die klok gaat bepalen of gejaagde zinnen een basis hebben. Of de voortgang die gemaakt moet worden terecht is. Het zal ook de klok zijn die mij op vele ochtenden terecht zal wijzen.

Die klok gaat mij vertellen dat ik te laat zal zijn of toch nog net op tijd, maar… Ik realiseer mij nu pas dat die nieuwe klok en ik geen vrienden zijn. Plotseling vrees ik een klok die niet gelijk loopt. Anders loopt dan mijn levensritme. Mijn hart sneller laat slaan en angstzweet doet komen. Die klokken zijn er ook en ik denk al na over een andere functie van mijn klok. Kan dat? Kan je een klok herdefiniëren?

Het is de stilte die mijn gedachten vrij laat zijn. Het liefst zou ik leven zonder telefoon. E-mail als enige mogelijkheid tot contact. Vrijheid door beperking! En nu is het stil. Het is stil op het zacht zoemen van een ventilator na. Het zachte gezoem en het tikken van de klok natuurlijk. Het zijn seconden die voorbij tikken. Het geluid benadrukt de stilte en geeft toch voldoende ruimte om vrij te zijn.

Eigenlijk zijn die seconden accenten. Accenten van de stilte. De stilte die vrouwelijk is en aangenaam. Ik laat haar mij omarmen. Ze raakt mij en geeft beweging aan mijn vingers die over het toetsenbord gaan. Dit is de herdefinitie van tijd. Ik maak haar ondergeschikt aan de stilte. Hooguit een accent. Ik laat de seconden glijden. Op dit uur zijn ze zo zonder waarde. De ventilator gaat uit. De deur nog even dicht. Even volledige stilte voor ik zwicht. 

Bron afbeelding: gemaakt door Duval
Verder lezen? Het zuivere geluid van stilte.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-04. Bookmark de permalink .

9 reacties op Stilte

  1. Dunjá zegt:

    Hoe weet je dat de stilte vrouwelijk is?
    Het is toch Le Silence?
    Ici silence maintenant,je t`adore..

  2. Duval zegt:

    Is de stilte vrouwelijk?
    Mooie vraag, lastig antwoord. Schreef ik niet: Zij is prettig dus vrouwelijk. Dan zou het een keuze zijn, subjectief ook nog.
    Bladerend door de virtuele dikke van Dale kom ik op: stil·te (de ~ (v.), ~n/~s)
    1 afwezigheid van geluid => antigeluid, rust

    Misschien sla ik de plank volledig mis. En dan nog: zij is prettig dus vrouwelijk.

  3. Dunja zegt:

    Wat aardig geformuleerd,en ik deel je voorliefde voor de stilte en de mannelijke stilte is ook zeer aangenaam!
    Dank voor Simon and Garfunkel,het blijft een topnummer!
    Heb meegezongen en ben ervan opgeknapt!
    Ja,je ziet wel vaker dat iets in de ene taal mannelijk is en in een ander vrouwelijk,wel verwarrend.
    Ik pleit voor één wereldtaal en stel Engels voor.
    Geen Chinees ajb!
    Een stem beluisteren is fijner dan mail,maar ongecensureerd uiting geven aan jezelf is prettiger per mail.

  4. Duval zegt:

    Is de taal der liefde niet universeel?
    Of maakt jouw voorkeur voor de man en mijn voorkeur voor de vrouw het al weer beperkend?

  5. Alexandra zegt:

    wel mooi, alles wat prettig is, is vrouwelijk…vanuit een mannelijk perspectief dan. Vanuit mijn perspectief zou ik het toch ook wat anders zien. Subjectief, inderdaad.

  6. Dunya zonder hechtingen!HOI HOI HOI zegt:

    Heb ik voorkeur dan,haha……ik haha…..nee,ik niet,ik ben geen tof voorbeeld,ik val op mensen en soms vergis ik mij daarin,blijkbaar of vergist een hart zich niet?
    Weet ik veeelllllllllll HAHAHA!!!!
    DUVAL gij bent ener DUIVEL!!!!
    Uit ener doos-jé!

  7. Bianca zegt:

    Bij het lezen dacht ik terug aan een boekje, hier liggend op de bovenste plank. Ik schreef het ooit vol met versjes. Geschreven in ’95.
    Eén daarvan is leuk om nu met je te delen:
    Langzaam
    tikt de tijd voort
    Nauwelijks bewegend
    verglijdende stilstand
    Elke seconde
    een woord
    Nooit blinde drukte
    regelmaat
    En toch te snel
    in leven

  8. Duval zegt:

    In "95 was ik 25 en begon een nieuw leven.
    In "05 was ik 35 en weet niet wat ik anders deed. Alles beefde, tuimelde ineen. Ik bleef. Deed wat ik doen moest, sinds mijn 25e als vanzelfsprekend had gedaan.
    Had ik in "95 maar een schriftje, misschien dat ik dan begrepen had waarom…
    PS: Er is weer kermis in ons dorp. Ik durf nog niet.Reactie is geredigeerd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s