Vrij!

Zij is vrij. Vrouw zonder belemmeringen. Ze danst als ze beweegt, zweeft als ze reist. In haar denken vind je geen hoek, geen starheid. Zij is altijd open, de glimlach eerder een omarming. De gulheid van haar uit zich in drie zoenen. Of je wil of niet. Het is vreugde wat komt als je haar ziet. Zo is zij en anders niet. Het is vrijheid, totale vrijheid!

Ze staat in de kelder. Het is een kelder. Eigenlijk een lange gang onder het gebouw. Betonnenwanden als fundatie voor het grote gebouw boven hen. Kamers aan weerszijden van de gang. Opslag, kantoor, kleedkamers en toiletten. Voorin en achterin toiletten, veel kleedkamers, een enkel ongebruikt kantoor en een dubbele kleedkamer als opslag.

Zonder bloemen is zijn niet geweest. Wij houden allemaal van haar. Van haar levenslust, haar gulle lach, de aandacht voor allen en haar bloemen. Altijd een boeket, altijd met zorg gekozen. De kleuren passen bij je interieur, haar kleding en het seizoen. Zou je niet beter weten dan was het haar vak: praten met mensen. Dat doet ze goed en ieder krijgt een woord.

Nu is ze stil. Het lijkt of ze een beetje trilt. Kleedkamers zijn lang maar smal. Open je de deur dan ontmoet je de muur, vaak een spiegel. Een ernstigere confrontatie is er niet. Ze zag het niet. Werd geblinddoekt meegevoerd om klaar te worden gemaakt. Stil en naakt. Hoge hakken, haar benen trillen. Het is waanzin en dat is haar kick. Ze voelt de warmte van de lampen, hoort ieder geluid. De lucht stroomt langs haar lichaam als iemand om haar heenloopt.

Ze is slim en voelt erg eigen. Dat is ze niet. Ze is niet van ons als je het hebt over families en bloedlijnen. Ze is vanzelf gekomen. Vond met haar hartelijke glimlach vele geopende armen en voelt zich thuis zoals wij ons allemaal bij elkaar thuis voelen. Ondanks dat voegt ze toe, enorm toe. Ik durf te zeggen: als ze er niet is, is er niemand geweest. Dat maakt haar groots. Als mens groots maar ook als lid van onze familie een belangrijke factor.

Haar benen worden ingesmeerd. Handen bewegen stevig. Ze heeft geen steun, wankelt, haar handen zoeken die. Vinden een hoofd, schouder, weten van wie. Ze glimlacht. Er komt geen reactie. De persoon verdwijnt, brengt vloeistof op de handen en wrijft weer: haar armen. Vloeistof wordt aangevuld en wrijven het vocht op haar lichaam. Zonder schaamte, intentie of gevoel. Alsof zij een standbeeld is wat wordt gepoetst. Klaargemaakt om tentoongesteld te worden. 

Ik vraag mij steeds vaker af hoe het komt dat zij zo is. Ze is zo anders. Zo nadrukkelijk in haar spontaniteit. Alsof ze alles moet geven in dat ene moment waarop we samen zijn. Ik vraag mij af of ze altijd zo is zoals ze is. Of we haar werkelijkheid zien en of iemand zoals zij geen andere kant kent. Duister, mopperend en boos op de wereld en hoe alles gaat. Of ze ooit geld tekort komt of een slechte beoordeling krijgt van haar baas. Ik vraag mij steeds meer af maar tijd om te praten is er niet.

De aanwijzingen zijn krachtig. Kort. Een vinger prikt en duwt. Tussen twee vingers wordt haar hand beetgepakt en opgetild. Het hoofd naar voren geduwd. Een nagel volgt haar oksel. Zoekt haartjes. Met een duim wordt de nek nagewreven. Twee handen maken een vlecht. Het haar is niet zo lang maar een vlecht is nu even praktisch. Ze moet hurken en weer overeind. De armen en benen even bewegen. Even bewegen, nog even bewegen. Automatisch rolt ze haar hoofd enkele keren rond.

Je praat wel met haar, natuurlijk. Maar ze vraagt. Haar blik vraagt. De hand op je been of over je arm. “Hoe gaat het met jou” brengt bijna tranen. Ze is meer als een moeder dan een jonge vrouw. De sfeer van veiligheid, goed doen. Je gunt haar een man. Groot en krachtig. Een brede goedlachse krachtpatser met een prima baan. Maar ze is alleen, soms hoop je dat ze hem verbergt achter die bos bloemen. Maar je vraagt haar niet, je vertelt. Vertelt over zorgen en moppert over kleine dingen.

De lamp wordt voor haar gezet. Ze weet het. Hoort hoe poten over de vloer worden geschoven. Het is een verschrikking. Iedere keer weer. De lamp gaat aan. Je voelt de warmte direct. Wordt warmer. De blinddoek gaat af. Er loopt een camera alleen weet ze niet waar. Het licht is fel. Ze vertelt wie ze is, wat ze wil en dat ze dit vrijwillig doet. Ze noemt een safetycall en een nummer om te bellen als er iets mis gaat. Vanachter de lamp zegt een man “akkoord”.

Nu ik er zo over na zit te denken ben ik eigenlijk nooit bij haar thuis geweest. Ik weet niet eens waar ze woont. Nu ben ik eigenlijk ook niet echt deel van deze familie. Aangetrouwd begrijpt u wel. Ik ben één van de benodigdheden voor het maken van kids. Die zijn er, de kring is aangevuld en sindsdien moet ik mee. Vertelt een vrouw in de andere hoek van de kamer hoe goed dat het met mij gaat en springen de kinderen één voor één op mijn schoot. En net nu, net nu ik haar wil vragen wie ze werkelijk is komt er zo’n kleine tussenbeide.

Ze kijkt verschrikt op. Dit is geen mannenzaak. Dit is iets tussen vrouwen. Hij vraagt of ze nog iets toe te voegen heeft. Even denkt ze na. Noemt dit ‘all part of the game’. Glimlacht, schud nee, herhaalt haar nee in woorden. Vanachter haar komt een kap over haar hoofd. De staart wordt er doorheen getrokken. Een riem gespt dicht. De mond en neus zijn vrij. Tenslotte wordt de band om haar hals gesloten. De lamp gaat uit, de brandende warmte verdwijnt.

Ze omarmt het kind. Alsof ze mijn zuster is. Vraagt ook aan deze hoe het gaat. Begrijpt de leeftijd en noemt juiste dingen. Luistert aandachtig als het kind verhaalt. In kleine woordjes over de juf en kastelen van zand. Ik observeer. Eerst hoe ze is, reageert. Zij doet bij het kind hetzelfde als bij mij of alle andere grote kinderen. Begrip, kleine vragen en de rest komt vanzelf.

Dan volgt het korset. Brede zware lijnen om haar middel. Het wordt vastgezet en iedere gesp aangehaald. Het is een ritueel. Een ritueel dat wordt herhaald. Langzaam wordt ze ingesnoerd. Haar naaktheid bedekt, haar lichaam vrouwelijker dan het ooit zou kunnen zijn. Deden haar hakken al veel, nu wordt ze volmaakt. Stond haar lichaam hoog, kantelde delen naar voren. Nu worden accenten aangebracht die blijkbaar cruciaal zijn.

Ik vroeg het haar. Zomaar ineens. De kamer werd stil. Of een kleine niets voor haar zou zijn. Mensen keken mij aan alsof ik mijn God verloochende. Het grootste familiegeheim openbaarde. Even leek ze verstoord, uit haar evenwicht. Er werd gekucht. Zij lachte. Pakte mijn kleine, deed haar hoog door de lucht. Het kind krijste. Iedereen lachte. Ze vroeg of mijn kleine naar papa wilde. Maar de kleine wilde nog een keer en nog een keer en heel de kamer genoot van de vlucht.

Zijn hand was brutaal. Eiste haar op voor ze iets kon. Tussen haar benen. Ze deed ze iets uiteen. Stond hem toe. Het was deel van het spel. Zij had zich overgegeven. Vanaf het moment dat de kap over haar ogen was geplaatst had ze een zin herhaalt. Zichzelf vertelt wie ze was. En nu geloofde ze wat ze herhaalde. De zin zou blijven, de hele nacht. Zij zou blijven wie ze was. Wie ze eindelijk zijn kon. Ze voelde zich als een adelaar. Gebonden en haar ogen gekapt. Straks zal de kap verdwijnen en kon ze vliegen, jagen en de prooi nemen. Maar nu hoefde ze enkel mooi te zijn en toe te geven.

Het irriteerde mij maar iedereen deed normaal. Met één van mijn kinderen op haar arm liep ze door de kamer. Weg van mij. Het vermeende gevaar. De man in schaapskleren. Is niet iedere man een verleider? Zou zij mijn vrouw niet redden uit een compromitterende situatie? Ze zat al naast haar. Een gesprek op gedempte toon. Het ging over kleuren en de kwaliteit van stof. Samen voelde ze en wisselden prijzen. Het was toneel en ik maakte er deel vanuit.

De klik was het eerste geluid dat je echt mocht horen. Het was de gesp die sloot aan de band om haar hals. Het was bedoelt als klik en maakte haar alert. Ze keek op, draaide haar hoofd. Even was ze echt een adelaar. De trots bijna onbreekbaar. Boven klonk het geluid dat alles overstemd had. De deur ging open, het geluid harder. Ze wist dat als ze naar buiten gingen dat de wandeling langs de toiletten ging. Links of rechts, het maakte niet uit, aan beide zijden van de gang…

Ik vrat pinda’s uit ongenoegen. Ze was mooi. Verdomme wat was ze mooi. Nu ze daar zat aan de overkant kon ik haar pas goed zien. Het contrast was er niet alleen in gedrag. Heel deze groep mensen waren kopieën, evoluties van elkaar en daar zat het voorbeeld wat wij niet konden bereiken. We wilden zijn zoals zij! Zo mooi, zo meelevend, zo vol aandacht, de gebaren, alles, alles wilden wij van haar. Daarom werd ze gedoogd. Ik kreeg oplossingen in mijn hoofd die ik onmogelijk uit kon spreken.

De eerste stap was aarzelend. Het leer kraakte. Hakken waren niet praktisch, zouden nooit praktisch zijn. Deze te hoog. Ook dit is theater. Ze voelde een hand bij haar elleboog. Hulp, nu nog hulp. Ze zette stappen met stramme benen. Alles had langer geduurd dan verwacht. Een lichaam moet bewegen en is niet gemaakt om stil te staan. Ze voelde de ketting trekken. Eerst langzaam, daarna strakker. Ze volgde, het lukte. Er krulde een glimlach op haar lippen. Zij liep niet, zij danste, danste als een adelaar.

Er stond iemand op. Een man. De laatste die rookte. Ik liep mee. Het was de laatste die nog niet om was. Eens rookten allen. De mannen dan. Omdat het hoorde of omdat het moest. Een kamer blauw van de rook. Een venster open voor lucht. Nu ging er één naar buiten. De laatste eigenwijze man. Hij stak een sigaret aan. Ver genoeg van het geopende raam. Dat raam ging altijd open als er twee buiten stonden. Om te roepen als het nodig was dacht ik. Nu ging het om horen.

Weet jij hoe dat werkt met mensen? Er komt er één uit het toilet. En opeens is die beweging niet natuurlijk meer. Stopt en ze kijkt met verbazing. Dat wordt opgemerkt. Opgemerkt door anderen: veraf en dichtbij. Een onnatuurlijke beweging wordt gezien. Doe het meest ongewone op een natuurlijke manier en niemand merkt iets. Zij plaatste haar voeten voor elkaar. Liep zekere stappen terwijl iedereen kon zien dat ze niets zag. Vastberaden door de gang. Alsof het tikken van haar hakken hard boven de muziek uitbonsden.

Hij lachte. Samen liepen we het tuinpad af. We begrepen het venster, stonden bij een schuurtje en hij rookte er nog één. Hij had haar gezien. Het was de vriend van de jongste ongehuwde meid. Een meisje van eenvoudig niveau strikte een jongen die studeerde. Het was een goede vangst en dat hij rookte werd gedoogd. Hij had haar gezien zei hij en ik keek niet op. Ik wees op de bloemen. Hij knikte, vond ze mooi en wierp als vorm van bewondering zijn uitgebrande lucifer ertussen.

Het meisje bleef staan in de deur. Haar hand op de post. Haar lipstick opnieuw aangebracht. Een laatste roddel gehoord. Een tweede meisje botste bijna tegen haar. Samen keken ze naar de kant waar niets was. Jaren kwamen ze al hier. Het feest was hun feest. De toiletten onderin. Voorbij de toiletten kleedruimte die niemand gebruikte. Je hoefde er niet te zijn, je kwam er niet. Het was er ook donker. En vanuit dat donker kwam een vrouw. Een man. Nee, een man en een vrouw. De man had een riem, een lijn, een ketting. Onbeschrijfelijk.

“Gladiolen is een enorm werk” zei ik. Hij knikte. Zou later alles betegelen en een klein beetje groen. Ik knikte. Grasmaaien was mij geen last. Wij hebben gras en kinderen. Een schommel, speelhuis, wipwap, drie ballen en wat fietsen. Hij knikte. Rookte de sigaret tot aan het filter. Blies de rook uit in een lange adem. Wierp het filter op het dak. Voor hem geen gras. Ruimte is leuk maar hij vond het allemaal kutzooi. Blijkbaar voelde hij zich ook bevrijd nu hij buiten was.

Vijf meiden bij een deur. Samengeklit alsof dat veiligheid bood. Aan de overkant jongens. Die deden druk. Tegen elkaar aanstoten. Er stond er één te filmen met zijn fototoestel. Een ander maakte foto’s. Een jongen was helemaal rood gekleurd en keek naar de overkant. Zijn grote liefde. Hij had dit liever niet gezien. Vond het vreemd, wilde liever met haar, dat meisje met vers gestifte lippen. Dit was niet, een inbreuk, hij draaide. Zijn vriend stootte hem aan: “kijk man, echte tieten”.

Ik kon hem toch onmogelijk zeggen zijn relatie te verbreken? Hij was bijna in de familie. Een goede buit en zou ook bijdragen aan mijn geluk. Hij rookte, was grof in de mond en hoger opgeleid. Tot zover geen enkel probleem. Maar hij leek mij slimmer dan de rest en zeker slimmer dan zij ooit kon zijn. Ik twijfelde en zo stonden wij in gedachten naast elkaar. Ik dacht aan de zin dat hij haar had gezien. Die zin begreep ik niet maar ik wilde niet dom overkomen.

Het was waar. Het korset bedekte niet maar ondersteunde. Alles was naakt en toch was ze meer gekleed dan de mensen om haar heen. Ze passeerde het toilet. Aan weerszijde van de gang een deur. Mannen links, dames rechts. Dat wist ze niet. Maar ze voelde de flits. Van achteren, onderaf. De ketting kwam tegen haar borst. Koud. Ze reageerde. Hij stond dicht bij haar. Noemde de trap. Voorzichtig schoof haar voet naar voren. Ze steunde. Bracht haar lichaam omhoog.

“Volgens mij doet zij dingen die wij niet kunnen bevatten” zijn hand maakte een wijzend gebaar van mij naar zichzelf. “U begrijpt dingen, bent slimmer dan de rest, maar die meid…” Ik keek hem vragend aan maar met een blik die hem vertelde goed na te denken of hij alles zou vertellen. Hij bukte. Brak dode bloemen uit de eerste vier geraniums. Mompelde iets dat geraniums bewerkelijk waren. Dat had ik al gezegd en ik dacht eraan naar binnen te gaan.

Haar tweede voet kwam omhoog. Het was geoefend. Hij stond naast haar. De ketting in een lange lus voor haar lichaam. Ze vertrouwde op haar eigen evenwicht. Een meisje hield het niet. Liep weg, terug naar binnen. Bonsde op deuren en vroeg of anderen naar buiten konden. Ze wilde blijkbaar iets. De jongens waren bekomen van het eerste wonder. Leken voor het eerst een naakte vrouw te zien en staarden. De monden open. Het was stil.

Weet jij hoe dat werkt met mensen? De stilte. Veel mensen bij elkaar die één kant opkijken en stil zijn. Dat trekt anderen. Het is raar. Ik weet niet hoe dat werkt. Er kwamen mensen dichterbij. Kijkend hoe ze omhoog kwam. Haar hoofd trots als een adelaar. De ketting soms strak als ze te snel ging. Ze genoot, voelde zich veilig en vrij. Was trots en liet aan kinderen zien wat vrijheid was. Zo oud was ze niet en wat oud was, was verborgen, strak getrokken of door haar overdonderende performance verdwenen.

De jongen keek op. “Ze doet dingen die wij niet kunnen geloven.” Ik keek hem vragend aan. “Ik was op een feest en daar was ze.” Ik knikte. Begreep dat ik haar zwakte had gevonden. Dansend en drinkend op de dansvloer staan. Ik zag haar. Hoe ze vol begrip naar mannen lonkte. De drank liet komen met een simpel handgebaar. Ik zuchtte en keek zeer ernstig. De jongen had nog geen positie binnen de familie en deze openbaring bracht die ernstig in gevaar. Maar de dame, welke macht had zij en waarom? Hij stak een nieuwe sigaret aan.

Ze was boven. Voelde het omdat haar voet nog één keer omhoog ging. Ze wist wat de mensen zagen. Een vrouw als robot. Gebonden, aangelijnd, naakt. Tastbaar, kwetsbaar. Het beeld was afstotend. Een schok en verstorend. De lijn trok, ze volgde. Warmte werd koud. Deuren werden opengehouden. Twee vrouwen, zwart, broek, pak, onberispelijk. Er kwam bewaking aangerend. Een derde vrouw sprak en hield op afstand. Voor de deur stopte een auto. Allen stappen in.

De jongen staat. Loopt naar de afvalbak en gooit de geraniumresten weg. Zijn hand diep in zijn broekzak. Er komt een telefoontje uit. Klein, modern design met een groot scherm. Ik wil vragen wat hij kan en wat het kost. Hij houdt het ding vlak voor mijn neus. In één keer is mijn hoofd rood. Van oor tot oor vuurrood. Ik zie een vrouw, naakt aan een lijn, korset. Ik twijfel. Hij haalt weg, drukt op een knop. Foto van onderaf, ik zal je de details besparen. “Dit is ze” zegt hij. Ik kom niet uit mijn woorden. De deur gaat open. Daar komt ze. Loopt het tuinpad af, zegt “dag” en mijn probleem is verdwenen. Ik ga naar binnen de gezelligheid in. En die jongen? Die jongen is niets voor haar…

Bron foto: Nude & Portrait
Verder lezen? Nu weet ik even niets, anders weer om 10:01

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-04. Bookmark de permalink .

5 reacties op Vrij!

  1. Gus Bolden zegt:

    Sjees wat een goeie foto.
    Je vroeg wie die foto van dat raam heeft gemaakt, een maat van me Trienko Krohne.
    Hij is geen prof. maar heeft wel een website.
    Erotisch getint.
    En maakt verdomd goeie foto’s
    Een playboy waardig, maar dan heel kunstzinnig.
    Bewerkt met kleuren.
    Geen platvoersgedoe.
    Bedankt voor je reactie.
    Gus

  2. Duval zegt:

    Hoi Gus
    Je bedoelt http://www.trienkokrohne.nl ? Indrukwekkend, heb er rondgekeken. Begrijp dat jullie ook samenwerken op je log. Leuk!
    Ik en deze foto? Helaas niet, de bron staat onderaan mijn weblogitem. Zelf knoei ik ook wel wat met foto’s. Staan ook ergens verstopt op het internet. Misschien laat ik hier een keer wat meer er van zien.

  3. Dunja zegt:

    De tekst trilt van de spanning,ongelooflijk magisch!

  4. Duval zegt:

    Thank you…

  5. Dunja zegt:

    Deze is mijn favo!!!!
    Geweldige woorden,enorme spanningsboog in deze teksten,suspense!!!!!
    Je hebt mij happy gemaakt met jouw teksten,ik was werkelijk eventjes weg van alles!!!!
    X X X X X!!!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s