Heidevelden

Hier, in de vrieskou, sta ik. Het is inmens, of zal ik zeggen dat het een uitzicht bied tot het oneindige. Waar je ook heenkijkt, je hebt telkens het idee mogelijk in de verte de rand te zien. Je loopt wat. Tien passen verder en ziet de horizon tien passen verder trekken. Hier is het oneindige.

De zon schijnt en toch is het koud. Het is bitter koud, maar het deert mij niet. Ik speel een spel met de kaders van deze ruimte. Kijk rond en loop drie passen. Draai mij razendsnel om in de hoop de grens achter mij te kunnen vangen. Het is namelijk onmogelijk om in nul seconden van hier naar daar te schuiven.

Mijn leven is een leven zonder horloge. Met tijd maar zonder controle. De tijd is altijd beperkt en als het gezellig dan alweer te laat. Nu sta ik hier en vraag mij af hoe laat het is. Ze zou komen. Komen op een bepaald uur. Een nauwkeurig afgesproken tijdstip afhankelijk van anderen. Anderen, de dingen die moeten, de volgorde die alles bepaald.

Ik kijk op een denkbeeldig horloge want ik heb er geen. Mijn telefoontje paraat maar de tijd loopt niet goed. Ik dacht eraan de juiste tijd erin te zetten voor ik weg ging. Maar bedacht me dat ook deze tijd niet lang als juiste zou blijven bestaan. Het spel met de horizon gaf ik op.

Er is een afspraak gemaakt. Ik heb een vrouw gesproken die een bepaalde interesse heeft in mij. Ze is niet aantrekkelijk, niet bijzonder intelligent, maar… ze is vrouw. Dat laatste is soms voor mij al voldoende. Ik zei ja en zij zei nee. Dat zijn conclusies die je achteraf makkelijk trekt maar nu nog niet weet.

Als ik het wist, dan had ik wel een stukje gelopen. Rondgelopen en nagedacht over het waarom. Niet het waarom van grote ongrijpbare dingen, maar het waarom van haar. Waarom dat kleine, kwetsbare mensje niet komt, niet wil of niet meer durft. Er zijn veel antwoorden en die paden volgen zou mijn wandeling aangenaam maken.

Nu draai ik rond op een kruising van drie paden. Ik wacht op een vrouw. Hier, midden op de hei. Misschien is ze niets meer dan een herinnering. Een bijna vergeten gedachte die opkomt in mijn geest en mij hierheen stuurt. Ik moet thuis eens kijken of ik haar tekstjes heb opgeslagen. Vast niet.

Vroeger sloeg ik alles en overal op. Dat was mijn hobby, het bood mij veel plezier. Tegenwoordig weet ik beter. Toen bewaarde ik ook teksten. Verlanglijstjes. Lange lappen tekst waarin met grote omtrekkende bewegingen is te lezen wat zo een vrouw allemaal wel niet wil. Ik reageerde vaak niet. Als ik het doe dan impulsief en gevoed door het wonder wat wij dan samen zijn.

Het maakt mij een ongrijpbare, lastige man. Dat moet dan maar. Ik heb nooit klachten gekregen op één dame na. Dat was haar sport en niet de mijne. Dus liet ik haar winnen na enig tegengas. Zo hoort dat en nu sta ik hier. Het mooie van een heideveld is dat het vlak is. De plantjes worden niet bijzonder hoog en de vrieswind kan zelfs iets op krachten komen hier.

Dan raakt de wind mij. De domme man op het heideveld. Ergens op een koude middag. Hij staat en wrijft zijn handen. Ook zijn bovenbenen en zijn neus. Had een pet of tenminste een sjawl mee moeten nemen. Niet nodig want de warmte van een gulle onbevangen vrouw zou hem verwarmen tot diep in zijn hart.

Er staat een stok in de grond. Nauwelijks erin geprikt want alles is bevroren. Maar toch… Het is een zonnewijzer zoals zonnewijzers bedoeld zijn. Hij legt een stokje aan het einde van de schaduw en probeert een logische verdeling te maken. Neemt afstand en kijkt rond.

Het ergste wat je kan overkomen is betrapt worden bij het maken van een zonnewijzer. Alsof je die ene enthousiaste leraar bent van de basisschool. Je kan dan nog zoveel praatjes maken maar het predikaat ‘zonderling’ is dan al op je mouw gespeld. Hier sta ik en ik kijk rond. Ik recht mijn rug en hoop toch tenminste iemand te zien.

Maar er is niemand… Nergens is er iemand te zien. De wereld lijkt ook kleiner zo opeens en de zon niet krachtig genoeg meer om mijn wijzer een schaduw te geven. Het is nog kouder als daarnet. Niet alleen de wind, maar ook van binnen breekt een moment van oprecht realisme aan.

Ik heb gestaan op een plek die door alle mensen verlaten is. En op die plek liet ik een zonnewijzer ontstaan omdat ik wilde weten hoe mijn tijd is vergaan. Dat is waanzin. De conclusie dat het waanzin is een enorme. Ik deed het zelf, was immers alleen. Ik zocht de ander en zou mij niet beperken in tijd en zie…

Een wijze les. Voor haar de lol. Humor wordt zo vaak niet begrepen. Op hem inpraten en vragen of hij kan, een keer. Speciale plek, twee bijzondere mensen. Ze zal schuiven en proberen, afhouden en lonken en met haar zelf een wedje maken of hij zal gaan. Ik ging. Waarschijnlijk is ze al druk met de volgende.

Nu, nu het donker is zal zij vast met de volgende bezig zijn. Ze zou ook kunnen wachten op mijn thuiskomst en vertellen hoe spijtig het is dat ze de tijd niet meer wist. Ik weet nog niet wat ik ga doen. Waarschijnlijk zal ik haar vergeven. Ze blijft een vrouw en ik een man. Die vergeving is fout en zal haar teleurstellen. Hardheid als ze hardheid verwacht.

Het is niet moeilijk om de weg terug te vinden. De maan is er immers al en ik heb het vermoeden dat het later is als ik dacht. Tijd vliegt en ik heb te lang tegen de wind in gelopen. Mijn hoofd voelt koud en bonkt. Het zou verstandiger zijn om mij om te keren en de wind in de rug te voelen.

Zo loop ik naar de rand, naar huis of een vervoersmiddel dat mij verder brengt. Ik hoef niet ver. Een internetaansluiting is voldoende. Ik was in het echte leven, op een heideveld. Ik was er alleen en ik ben er gebleven. De oppervlakte is enorm en dat wat moest is niet gebeurd. Zonde eigenlijk, ontzettend zonde. Of misschien toch niet. Ik weet het niet. Het is ook allemaal zo onoverzichtelijk. Die heidevelden dan he. Want de rest… dat snap ik wel. 

Bron afbeelding: Wikipedia
Verder lezen? Zoek zelf de rand van het heideveld, parkeer uw auto of fiets. Zoekt u echt achtergronden dan denk ik weer aan Wikipedia.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-04. Bookmark de permalink .

12 reacties op Heidevelden

  1. Morgaine zegt:

    Ik kom nooit mannen tegen op de hei. Alleen Schotse hooglanders, de dierlijke varieteit.
    Ik moet ook denken aan dat liedje: ‘ach ze is er niet’, volgens mij van Blof.
    De weg terug is gelukkig altijd aanwezig.
    http://www.asklyrics.com/display/BLOF/BlF-Ze_Is_Er_Niet_Lyrics/379356.htmReactie is geredigeerd

  2. Duval zegt:

    Ik kom zelden een vrouw alleen tegen. En als, dan loop ik in een grote boog om. Bang om haar een bedreigend gevoel te geven. Een bedreiging die iedere eenzame man voor de alleengaande vrouw op de uitgestrekte heide toch is. Noem het een vorm van sociaalgedrag.
    Ik heb eerst de tekst gelezen. Het gaat over een kroeg, een café. Een gelegenheid tot drinken en lachen. Daar kom ik niet. Het is mij ernst.
    De weg terug is niet altijd aanwezig. De weg terug is af te sluiten. Dat vraagt moed en alleen de gedachte eraan maakt mensen angstig. Laat ze snel zeggen dat er altijd een weg terug is. Veel belangrijker is de vraag of je terug wil en welke nieuwe toekomsten je had verwacht te beginnen, daar… op die hei.
    Nee ze is er niet
    en ik geloof niet dat ze nog komt.

  3. Duval zegt:

    Je hoeft de diepte niet in om de wereld te begrijpen…
    Moed de weg terug af te sluiten.
    Ik zal je geven wat ik kan.
    En de grond kust zacht je voetenhttp://www.youtube.com/watch?v=NVjPNA6JfRw Nee ze is er niet.
    Een manier om thuis te komen.

  4. Heer_Lot zegt:

    wat als ze er wel was geweest?
    hoe bijzonder zou de zonde dan zijn;)

  5. Ramirezi zegt:

    Je maakt bij mij herinneringen wakker aan een televisie serie die Master of the Moor heette. Die was echt ijzersterk….

  6. k. van vulpen zegt:

    ach Duval, Knablein sah ein Röslein steh’n…
    en je weet hoe dat afliep. 🙂

  7. man met sombrero zegt:

    Bijzonder verhaal met bijzonder soort (wisselend) zelfbewustzijn, zowel voor als achter de schuifhorizon.

  8. Duval zegt:

    Dank voor jullie reacties!
    @Heer_Lot: De zonde kan groot zijn. Het hangt van je eigen visualisatie af. Samen wandelen en praten over specifieke onderwerpen die beide interesseren kan enorm toevoegen.
    @Ramirezi: Sorry, ik ken de serie niet. Vandaag geen tijd om te googelen maar "Master of the Moor" zal ik binnenkort eens zoeken. Bedankt voor de tip.
    @van Vulpen: Als je altijd de uitkomst weet omdat je weet hoe het afliep zegt dat iets over de manier waarop je met nieuwe dingen omgaat…
    @man met sombrero: de horizon is als twee schermers: één stap naar voren, de ander één naar achter. Tot de nachtkomt… dan volgt de aanval en komt de horizon razendsnel dichterbij…

  9. jimhasenaar zegt:

    Zo, zo. Een bijzonder aardig blog heb je Duval. Ik ga nog eens wat verhalen van je lezen.

  10. Duval zegt:

    Dank je Jim. Ik hoop dat het je plezier geeft, dat is het doel.

  11. Dunja zegt:

    Zeer ontroerend,en dan die tekst van Blof erbij,godverdegodver mijn tranen stromen,is ok,is nodig en bevrijdend,thank u for being the trigger.
    Dat iemand zó kan schrijven!

  12. Dunja zegt:

    Die vreselijke zin,zo als een dolksteek in het hart treffend:"ze is niet aantrekkelijk,niet bijzonder intelligent….maar ze is….vrouw"

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s