Vrede op aarde!

Als er vroeger op het schoolplein gevochten werd was ik er niet bij. Ik had één keer ruzie en wist echt niet waarom. Het was het jongere broertje van mijn vriendje. Een klein driftkikkertje en blijkbaar had ik iets gezegd wat hem niet aanstond. Als hij mij sloeg, sloeg ik terug. Duwde hij mijn rechterschouder, dan duwde ik zijn rechterschouder. Ik had immers nog nooit gevochten, wist niet hoe je won en dacht dat zijn strategie een effectieve was.

Het aantal klappen was gelijk, noem het remise. Al snel stonden er een paar kinderen te kijken. Op schoolpleinen heerst een strikt samenscholingsverbod dus wij werden gegrepen door een oplettende Meester. Geen man met voornaam maar een Meester: op grote afstand van ouders en neerkijkend op kinderen. Wij kregen de aula “ga hier maar lekker vechten!”. Dus deden we niets meer. De angst voor straf had ons gekalmeerd. De stevige hand die onze bovenarm beetpakte had indruk gemaakt.

Vandaag komen er 15 matrozen vrij. Niet na een maandenlange reis over zee maar na twee weken gevangenschap. Overigens noemt de leider van het land het een plezierige vakantie. Het zijn er 14+1 en niet allemaal matrozen. Sommigen zijn marinier, ook van het water. Ik weet niets van vechten maar toen ik hoorde dat er een vrouw bij was vond ik het geen plezier. Als jongen in het groen maakte je plezier me petje en pistooltje, rennend door het park. Het was leuk en onschuldig. Wij deden na. Ik besefte niet eens wat en waarom, we deden wat hoorde en daar paste nooit een vrouw bij.

Ik vraag me dan af hoe dat gaat… Een groot dreigend Brits fregat en een klein dobberend bootje met kwade lieden. Lokaas natuurlijk, er staat bijna op de zijkant van het schip: “kijk in mij, ik ben net als een chocolade verrassingsei”. En dan natuurlijk in het engels, anders werkt het niet. De leider der Britten tuurt door zijn verrekijker, leest in gedachten de tekst en likt gretig zijn lippen. Vijftien dapperen stuurt hij er op af. Twee boten, misschien drie. Zeker drie, drie keer vijf maakt immers vijftien. Vier gewapende mariniers en één matroos bij de motor of drie mariniers, één matroos bij de motor en één klaarstaand met een touw?

Ze schieten over het water: de boot, golven, oneindige zee. En dan? Doemt uit de mist de Iranese oorlogsvloot? Valt bordkarton van het lokaasschip en veroveren woestelingen de bemanning van de drie kleine bootjes? Ik weet het niet… Waarschijnlijk is het een kat en muis spel. Het constant volgen van elkaar langs een onzichtbare grens in het water. Schaduwen, of iedere slag terugslaan op een zelfde plek. Hebben Britse collega’s op het fregat gezien hoe hun makkers aan boord werden genomen?

Met open mond staan kijken. De leider der Britten bang te vuren met de kans een landgenoot ten onder te laten gaan? Ik weet het niet. Kan mij er veel bij voorstellen maar ik weet het niet. Je schrikt eigenlijk alleen als er een vrouw bij zit. Je hoort de radio, denkt en hoopt van niet… Ooit jouw vrouw of een dierbare vrouw. Iemand die jij kent gevangen en gekweld à la Guantanamo Bay. De Iraanse schurk zou toch niet onder doen voor het wrede westerse gemak waarmee wij medemensen behandelen?

Ze kwam op tv. Rookte en droeg een zwarte hoofddoek. Haar uniform en haar houding maakte mij duidelijk dat ze een harde was. Typisch eentje die er op het schoolplein bovenop sprong. Ze was zelfverzekerd, we hadden ze immers eerder gezien: pilotenmoraal kapot, gekwetste ego’s, gefaalde missies maar deze zaten bij elkaar op een rij. Het kwam wel goed, zij kwam immers eerder vrij. Ik draaide mij nog één keer om in bed. Voelde mij blij als Nederlander bondgenoot te zijn van de vredelievende Britten.

De andere ochtend hoorde ik dat ze niet kwam. Het was weer de radio maar nu waren er beelden. Ik was gerust. Hoorde dat de klanken uit Groot Britannië moesten bedaren… Ik was gerust. Van mijn schoolpleinervaring wist ik dat het niet zo’n vreemde koers zou varen. Wat getrek en geduw en dan kwam de rust, het inzicht en de bel die een einde maakte aan deze ronde. Bleef de woede voortwoekeren dan deed je de vechtpartij nog een keer over. Had je een gelijke gevonden dan was die ene ruzie vaak de basis voor verdere vriendschap.

Ik had één keer ruzie en wist niet eens waarom. Hij was geen gelijke, hij faalde, was boos, woest, woedend en brieste. Hij sloeg mij en ik deed terug. Hij duwde en ik deed terug. Ik lachte verontschuldigend en hij twijfelde. We zouden gestopt zijn als de Meester niet kwam. Die was pas boos en woest! Hij pakte onze armen en verwijderde ons richting aula. Het zal hem menens zijn geweest terwijl onze botsing al ten einde was. Dat was ook zo met die 15 matrozen. Nu mariniers, matrozen en één vrouw. Je wist dat het goed zou komen.

Vijftien vrij, achttien vast, althans in een ziekenhuis. Geslagen en geschopt. Een potje voetbal, maar toch… Achttien min vijftien is drie. Ik vraag mij af of de VN zich hier ook over gaat uitspreken. Vragen of het gewenst is dat ME met helm, schild en wapenstok paraat staat binnen de hekken waar supporters zijn samengevoerd. Ik denk ongemerkt toch aan Pijnacker als ik op een nieuwssite lees: Op de tv-beelden is te zien hoe een Italiaanse agent een vrouwelijke Britse supporter vol in haar gezicht slaat en hoe een andere Britse fan, die al op de grond lag, herhaaldelijk door een agent werd geslagen met een stok. Weer een vrouw… Ik vraag mij af hoe je een Italiaanse agent als man kan herkennen. De helm, het dikke pak, woeste bewegingen met wapenstok. Het kan toch best een vrouw zijn die een andere vrouw even lekker vol op het gezicht slaat?

Het raakt mij (als man) wederom omdat het om een vrouw gaat. Het raakt mij ook omdat je hoopt dat het met die Britse vrouwelijke matroos goed gaat. We verwachten een barbaarse ondervraging alsof de Iraanse ongeschoren man verwacht dat zij niet meer is dan iemand van de CIA, MI5 of een James Bond Babe. Iemand die alles weet en alleen na foltering je alle antwoorden kan geven. Ze ziet er goed uit: gezond en zelfverzekerd. Het stelt je gerust. Dan lees je dit: de Italiaanse agent die een vrouw slaat.

Ik denk na over wat ik hoor en zie. Orden mijn gedachten. Het klopt niet. Die constante vechtlust, het klopt niet. Of wil ik de werkelijke waarheid niet zien? 

Bron afbeelding: jasje zonder dasje gaat er tegenin
Verder lezen? Over de omzetting van oerdriften 

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-04. Bookmark de permalink .

18 reacties op Vrede op aarde!

  1. Morgaine zegt:

    ”Waarom reageer je niet?’
    Ik reageer.
    :)))
    Over verhaal. ja. Constante vechtlust. Hoort dit bij de mens? Zit het antwoord in de biologische make up? Vechten voor territorium. Doen vrouwen ook. Meestal op een andere manier.. maarrrr er zijn altijd vrouwelijke krijgers geweest. Amazones. Siberische krijgeressen. Griekse krijgerinnen. Praat maar eens met een Walkyrie. Doe haar de groeten van mij.

  2. Starry Night zegt:

    Is vechten ook niet gewoon een aftasten van elkaars grenzen? Vrouwen doen dat anders, minder lichamelijk, dan mannen. Maar vechten dient een doel. Pas als het escaleert, of misbruikt wordt door derden om een bepaald doel te bereiken (oorlog bv), dan komt er gevaar, onrecht.
    Sublimatie…. Mooiste voorbeeld vond ik altijd Jimmy Connors, die zijn agressie sublimeerde en er humor van maakte. Knap vind ik.Reactie is geredigeerd

  3. k. van vulpen zegt:

    ’t zit allemaal in hele kleine orgaantjes: vechten of vluchten. in de oudste structuren van onze hersenen.

  4. Ramirezi zegt:

    Ja die vrouw verbaasde mij ook; ze zat volgens mij in een "boarding party", hetgeen best een linke baan is. Bleek nu helemaal…

  5. Duval zegt:

    Dank voor de reacties…
    @Morgaine: Waarom lees ik iedere zin van jou als input? Bron voor verder denken en soms zelfs als start van een nieuw verhaal.
    @StarryNight: Met jou vechten om je grenzen af te tasten? Ik maak liever een praatje… Ik vind vechten nog steeds niets.
    @van vulpen: Inzicht! Dank! Vechten of vluchten? Koos ik altijd de vlucht? Maar als ik niet wil vluchten moet ik dan per se vechten? Ik denk er over na, kom nu nog niet verder dan dat je gelijk hebt. Alleen willen mijn gedachten daar nog niet aan…
    @Ramirezi: Stom he die vrouw… Waren het 15 mannen dan was het part of the deal. In onze westerse maatschappij is man en vrouw heel erg gelijk (en dat is prettig) maar bij dit soort conflicten denk je toch "heej… een vrouw". Raar mechanisme.

  6. Starry Night zegt:

    Ik weet dat het veel mensen afschrikt, maar als het moet… Nee, ik ga het niet uit de weg. Wel verbaal altijd, en daarna gewoon verder, met schone leien. Men schrikt weleens van me, want ik vecht niet snel, maar als…;-). Maar wees niet bang: het gebeurt zelden, haha.

  7. Duval zegt:

    Vechten als overloop. Zo lang wachten dat het niet meer te verdragen is en dan uitspatten in een woest en wild gevecht. Slaan om te slaan, niet om te raken. Uiteraard gecombineerd met hysterisch gekrijs…
    Zelfs dan niet mijn stijl. Liever/altijd argumenten. Als het ruzie wordt ben ik gewoon te lang naast iemand blijven staan. That’s it.

  8. Morgaine zegt:

    Ja, de vecht of vlucht reactie, eens met Vulpen. Het zit in ons reptielenbrein, en die twee reacties zijn daar nog een overblijfsel van. Er was een goede docu over dit onderwerp op Nat. Geographic, maar deze had het over drie basis reacties: vechten, vluchten of als een verschrijkt konijn doodstil blijven staan: niet in staat om te bewegen.

  9. Duval zegt:

    Staan en waarnemen…
    Ik schuif het bij mijn gedachten aan.
    ———————————————
    Ooit hoorde ik van baanwerkers (mensen die aan de treinrails werken) dat je niet kon ontkomen als de trein eraan kwam. Je stond op het spoor, zag de trein, hoorde de veiligheidsman, je collega’s en bleef staan.
    Kon het nooit geloven, wel begrijpen dat het voorkwam vanuit "schrik". Het is dus "oer".

  10. Morgaine zegt:

    Ja, precies. In de docu een man die sergeant was in het leger, getraind was om om te gaan met noodsituaties. Zijn auto vast op een trainrail,een aankomende trein.. en hij bleek niet in staat om te reageren, totaal verstijfd. Zijn medepassagier had gelukkig een andere reactie!
    Deze drie reacties zie je ook bij dieren: het konijn en de koplamp, het wegrennende hert en de aanvallende kat in het nauw.Reactie is geredigeerd

  11. Starry Night zegt:

    "Zo lang wachten dat het niet meer te verdragen is en dan uitspatten in een woest en wild gevecht."
    Ja, daar heb je gelijk in. Daar ben ik knap in: grenzen zo verleggen tot ineens de boel knapt;-).

  12. Duval zegt:

    @Starry Night: … volgens mij is dat geen grenzen verleggen maar grenzen overschrijden.
    @Morgaine: een kat in het nauw maakt toch rare sprongen? (dus vlucht)

  13. Starry Night zegt:

    Zij overschrijden, ik blijf verleggen.Reactie is geredigeerd

  14. Eline zegt:

    I’m a writer, not a fighter – dus geen idee.

  15. krokodil met sombrero zegt:

    inderdaad

  16. Duval zegt:

    @Starry Night: Zij overschrijden of sta je toe dat ze overschrijden? Blijf jij verleggen of laat jij jouw eigen grenzen opjagen?
    @Eline: schrijven is toch het noteren van observaties? Dus waarnemen; niet vechten, niet vluchten.
    @Krokodil met Sombrero: Een krokodil met sombrero? Inderdaad!

  17. Starry Night zegt:

    Het laatste natuurlijk. Ben altijd jaloers op mijn assertieve vriendin. Die hoeft nooit boos te worden, want heeft altijd al ruim op tijd haar grenzen aangegeven en die worden dan gerespecteerd. Het is een kunst die ik graag afkijk. Ik oefen;-).

  18. Duval zegt:

    @Starry Night: 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s