Glimlach

Er komt iets op uit mijn herinnering. Ik zat op een stoel in een lange rij stoelen. Wachten op een maatschappelijk werkster (inderdaad vrouw). Niet ik, maar de ander. Herken je het? Samen zitten en vreemden zijn. Elkaar ergens verloren of juist intens samen, maar bij het binnengaan van dit gebouw ver uit elkaar. Daar zit je dan: te wachten.

Al wachtend keek ik opzij. Er kwam een vrouw binnen. Ik herkende haar: donker haar, krulletjes. Ze liep niet verder dan de balie. Ze was het: vrolijk, opgewekt en haar familie duizenden kilometers ver weg. Aan de balie vroeg ze wie er iets kon vertellen over de meubels daar. Haar hand wees naar buiten. Daar staat een hoog gebouw en noemt men aanleunwoning. Niet omdat het stevig tegen ons lokale bejaardenhuis is aangebouwd, maar omdat… weet ik veel. Ik kwam voor maatschappelijk werk en moest mij concentreren.

Ik wilde mijn vrouw aanstoten. Vragen of zij haar ook herkende. Ik begreep dat het onmogelijk was. Als ik mijn bovenlichaam iets zou bewegen dan zouden wij elkaar aanraken. Zo dicht bij elkaar waren wij. We zaten zeg maar naast elkaar. Maar onze rollen he. Alles wat ik nu zou zeggen zou de lont zijn in het kruitvat. We zouden spreken op luide toon. De bejaarden in de gang zouden omkijken. De heren van het biljart zouden ons kalmerend toespreken en al vechtend zouden wij de kamer van de maatschappelijk werkster binnengaan.

Het meisje vroeg een tafeltje. Het was nog zo mooi en ze wilde het graag. Niemand sprak over de overledene. Alles lag buiten op een grote berg tegen de muur. Bed, bank, kast, stoelen, een grote en kleine tafel. Ik dacht aan het moment waarop ik zou sterven. Tot die tijd moest ik grootse dingen doen. Zorgen dat er een herinnering zou blijven. Met mijn eigenwijze kop keek ik haar aan. Ze lachte en zwaaide. Zij kwam naar mij. Noemde mijn naam. Kende mij nog en ik had haar niet herkend. Ik smolt. Voelde bijna tranen. Stond op en omarmde. Zij kende mij nog, we herhaalden herinneringen.

Toen werd ze geroepen. Er was iemand die van de meubels wist. Ze mocht alles als ze wilde. Dat hoefde niet. Draaide nog één keer om en was blij. Ik zwaaide. Mijn vrouw keek op. Had haar herkend. We keken elkaar aan. Gemeenschappelijke herinneringen. Samen hadden wij ooit koffie gekregen. Van haar hartelijkheid genoten. Maar de deur ging dicht en een ander open. Ik mocht naar binnen. Dronk thee en verhaalde. Het hielp niets. Als je stil was kreeg je vragen. Sprak je dan zei je te veel. Het maakte mij gek, maar één ding wist ik zeker. Vanaf vandaag moet ik niets meer, alleen nog mensen herkennen (ook al kennen ze mij niet). Want mensen herkennen maakt een glimlach…

Bron afbeelding: flickr 
Verder lezen? Bron voor deze log

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-04. Bookmark de permalink .

5 reacties op Glimlach

  1. Morgaine zegt:

    De bejaarden in de gang zouden omkijken..Oh, de gruwel..
    Meubels op een hoop: stilleven van een leven.

  2. bieke zegt:

    "…Ik dacht aan het moment waarop ik zou sterven. Tot die tijd moest ik grootse dingen doen. Zorgen dat er een herinnering zou blijven…"
    Hier komt bij mij een glimlach op het gelaat.
    Verbaasd?
    Bij elk overlijden is er voor ieder een andere beleving, andere herinneringen. Of de persoon nu grootse dingen gedaan heeft of niet. Het hangt af hoe de persoon in het leven gestaan heeft.Welk beeld je van hem overhoudt.
    Hij was er als mens. Begripvol, met een lach en een traan.
    Die momenten van treffen blijven bij, leven voort in en bij de ander. Meubilair dat voor de erfgenamen geen waarden meer heeft, kan een nieuw leven krijgen bij iemand die oog heeft voor mooie dingen,in de chaos.
    Om er vervolgens met een glimlach mee te vertrekken, blij met haar nieuwe aanwinst dat voor haar heel veel waarden heeft.
    Zou het een herinnering zijn? Ze glimlacht naar de wereld om haar heen. Blij gelukkig.Reactie is geredigeerd

  3. Duval zegt:

    Hallo bieke… een reactie van jou (hier) is voor mij bijzonder. We spraken over aarzeling.
    Ik weet ook over wie je schrijft. Dat maakt mij even stil. Ook hier schrijf ik niet om een ander iets te ontlokken.
    Je hebt gelijk, volkomen gelijk. Hoe iemand in het leven staat is veel belangrijker dan het bouwen van een brug of het neerhalen van hoge ondoordringbare muren. Het is een kwestie van uitvergroting. Twee egoïsten naast elkaar, tot de tanden toe bewapend voor de http://www.volkskrantblog.nl/bericht/119647, geen duimbreedte (circa 2,54 cm) toegevend.
    Het heeft geen zin om aan te geven wat echt is en wat niet. Ook op deze weblog is veel echt en een deel ook niet. In dit geval is alles echt. Heeft de vrouw met krullen en opgewekte glimlach een naam. Zat ik op een stoel in een rij stoelen en zag de bejaarden biljarten gaan.

  4. Sabine Luypaert zegt:

    een heel intrigerend stukje, dat is het minste dat ik hier kan van zeggen,
    heel graag langsgekomen dat is zeker
    vrolijke paasdag gewenst (smile)

  5. Duval zegt:

    Jij ook een hele goede Pasen Sabine
    Dank dat je mij wilde vinden…Reactie is geredigeerd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s