Altaar

Hier, in een hoekje van de kamer, staat een altaar. Het is ‘ons’ altaar voor allen die in dit huis leven maar toch vooral de plaats waar de jongste man uit dit huis in stilte bid. Hij vecht tegen verleiding. Net zoals de oudste man ooit vocht tegen verleidingen. Aan de meesten heeft hij toegegeven, een enkele kan hij beheersen. Zo gaat dat in het leven. Het zorgt dat je blijft staan. Een evenwichtig mens, een evenwichtig leven.

Ik zal schrijven over mijn labiele evenwicht, over verlangens en dromen. Over dingen die ik niet doe en juist wel. Ik bid bijvoorbeeld niet voor een altaar. Dat is raar misschien maar het hoeft van mij niet. Het zit bij mij meer in een vingerknip, even omkijken, een zonnenstraal of een fikse regenbui. Dicht bij elkaar, altijd bereikbaar. Soms zou ik willen dat jij dat voor mij was.

Mijn zoontje is de jongste man hier in huis. Hij hangt op de leuning van de bank en staart. Chocolade heeft macht. Wie chocolade heeft is de leider. Mijn vrouw beheert de kast en veel van haar macht is nu te vinden op ons altaar. Het is niet meer dan een rotantafel met glas en een zwartstalen frame wat ooit in de mode was. Wij hebben het in een hoek verborgen. Toen dankbaar ontvangen, nu alleen nog functioneel.

De vaas, de paastak (uit eigen tuin!), het lint, de beestjes (collectie Kruidvat / Etos / DA) en chocolade. Eieren in de tak, eieren eronder. Een beestje in vrolijke kleuren verpakt maar de binnenkant chocolade. Mensen geven graag en vooral aan kinderen gul. Het is een ruil. Het kind moet dan presteren: lachen, zoenen of een versje doen. Zeg het niet! Want de grote onderhandelaar zal in woede uitbarsten. Maar iedere volwassene is een tiran die krijgt dankzij een eenvoudige vorm van sluwheid.

Ik probeer mijn zoontje te ontdoen van zijn chocoladelast. Probeer en maak bezwerende gebaren: “hocus pocussss pilatus patssss, ik wou dat alle chocolade weg wassss”. Hij schreeuwt “nee!”. Lacht en danst. Wil het niet. Het is van hem en hij vertelt het mij. Wijst aan, eerlijk delen. Ik glimlach, pak mijn boek. Hij droomt verder. Telt. Ziet dat het één een haasje is en de ander kip. Hij is het haasje, dat wist ik.

Werk roept en ik moest naar mijn kamer. Ik zat diep in lastige problemen. Bedacht oplossingen die mijn klant ook had kunnen verzinnen mits ze tijd hadden. Mensen hebben steeds minder tijd en ik veel vaker wat extra werk. Dat brengt een druk met zich mee en soms verlang ik naar de rust van even in stilte biddend voor een altaar. Dat hoeft voor mij niet, ik vind het overal. Een letter, muziek, potlood of rekenmachine. Een glimlach en weer verder. Dat het zelfs zo dichtbij is.

Plots klonk er een gil. Ik veerde op. Er werd in de woonkamer verontwaardigd gepraat. Mijn zoon stond met zijn rug tegen de muur, mijn dochter lachte, mijn vrouw furieus alsof haar macht gebroken was. Ik stormde binnen, u raadt het: vaders die stormen… Wind zaaien en oogsten. Dus iedereen keek op met een blik “wat kom jij nou doen”. “Nou… dat wou ik precies even vragen.” In een schaaltje lagen drie eieren. Klein en van chocolade.

In het tweede schaaltje lagen twee eieren. Klein en van chocolade. Het was zijn eigen schaaltje, zelf gemaakt. Dankzij takjes was het een vogelnestje. Blij met klei. De juf had ieder kind chocolade eitjes gedoneerd. Hij kon het niet weerstaan. Was gestruikeld in het wachten op Pasen. Alsof hij wist dat al die chocolade in één zondag ook nooit goed kon gaan. Proeven was zijn doel en hij had de smaak herkend. De smaak van meer.

Dat merkte ik pas later. ’s Avonds vulde ik aan. Drie is immers een mooi getal. Draaide en zag het papier verdwenen. Sporen van melktandjes door de witte chocolade. Als door een muis aangevreten. Ik dacht aan de functie van het altaar. Hoe het mensen lokt en vol verlangen laat hopen. Eigenlijk een beetje raar.

Bron afbeelding: commerciële link
Verder lezen? Vrijdag meer

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-04. Bookmark de permalink .

4 reacties op Altaar

  1. Heer_Lot zegt:

    wacht op vrijdag 😉 mooi geschreven dit verhaal;)

  2. Ramirezi zegt:

    Witte chocolade is eigenlijk gewoon het vet dat boven kwam drijven van de cacaobonen. Het pure spul – dat moet je hebben…

  3. Morgaine zegt:

    Chocola is heilig en hoort op een altaar. Eitjes, symbolen van Ostara, altijd goed:)

  4. Duval zegt:

    Goedemorgen! Drie reacties en negen aanbevelingen: u maakt mij blij!
    @Heer_Lot: misschien kan er nog een schrijfsel tussendoor. Ik zal kijken: misschien vanavond, anders morgenochtend. De tekst van vrijdag staat klaar.
    @Ramirezi: voor mij geen wit! Ik ben een verslaafde, ‘melk’ is mijn voorkeur. Ik hou van zoet en niet van bitter.
    @Morgaine: Wonderlijke Morgaine… Zelfs met deze twee zinnen heb je mij weer stil (heel eventjes stil 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s