Dat komt ervan…

De man moet ruim twee meter lang zijn. In mijn beleving is hij groot. Het is het type man dat werken kan. Groot, grof en zonder veel woorden. Ik zat op mijn fiets en toch was hij groter. Altijd blijf ik even. Rijd niet weg maar maak een praatje. Integreren doe je van onderaf. Ik kan niet verwachten dat men mij ziet, ik moet de ander zien. Deze man is een man van weinig woorden maar hij schrikt mij niet af.

Ik vertel hem van mijn ervaring in het winkelcentrum. Noem mijn angsten en de onvoorzichtigheid om mij zomaar tussen de mensen te begeven. Het is nu stil. Ik ben gestopt met praten en geef hem tijd al mijn informatie te verwerken. Het moet een wijs mens zijn. Hij is ouder dan ik ben, veel ouder. Het is ook typisch zo een man die avonturen heeft meegemaakt waar hij verder niets over zeggen kan. Het soort dat liever zwijgt.

Hij tuurt voor zich uit. Zucht eens en hoopt dat ik wegga. Dat doe ik niet. Integreren vraagt vasthoudendheid. “Dat komt ervan” zegt hij. Daarna haalt hij zijn neus op. Je voelt dat het vastzit. Hij slikt en over mijn rug loopt een rilling. Ik begrijp wat hij bedoelt. En dat begrip zorgt er voor dat een uitvoerige analyse van zijn antwoord niet nodig is. Ik heb zijn handen al vaker bestudeerd. Ze zijn groot en geaderd. Eens duwde hij mij bemoedigend zijn zaak uit. Toen heb ik de kracht gevoeld.

“Zo is dat” zeg ik trots. Ik leer zijn taalgebruik en neem het over. Probeer zo meer eigen te worden in een buurt die mij totaal vreemd is. Buig voorover, vind de trapper, zet aan en rij de fietsenstalling uit. Ik moet immers verder en mijn vriend moet ook meer doen. Het is mooi weer en ik besluit een rondje. Verken het park en denk aan warme zomers, moeders met kinderen. Een bal en een kleed, plezier en drinken in overvloed. Tot het op is en dan gaan we naar huis. Ik denk dat ik hier wel kan aarden en draai om.

Draai om en doe hetzelfde wat ik al weken doe. Haal op en breng terug. Mijn fiets als opening tot een praatje. Er is altijd wel iets en als ik schrijven kon had ik een weblog. Dit stuk is donker en in de winter vast guur en koud. Wind om de oren maar nu niet. Het is lente en ik voel een koele bries, maar de lentebries is altijd warm desnoods alleen van klank. Ik zet aan en laat de tunnel achter mij. Moet nog een klein stukje en draai mijn stuur naar de deur van de stalling.

“Dat komt ervan!” hoor ik nog. De deur rolt dicht. Hij heeft staan wachten tot ik terugkwam. Is waarschijnlijk teleurgesteld in het late tijdstip. Natuurlijk had ik niet zo ver moeten fietsen maar ik kon onmogelijk de verleiding weerstaan. Dit stelde onze vriendschap op de proef. Ik klopte op het staal en merkte dat het zwart was. Zwart van stof en vieze vegen op mijn kleren. Ik sloeg met een vuist en riep dat er moest worden opengedaan. Ik hoorde niets. Deed het nog eens en ontmoette de stilte.

Je weet dat er mensen zijn. Achter de deur, maar ook daar bij die tunnel. Overal zijn ze. Verscholen achter muren. Ze kijken, horen, weten precies waar jij bent en laten je. Observeren en wachten op wat jij doet. Doe je iets fout volgens hun regels dan grijpen ze in. Tegelijk of in een individuele actie. Het zijn ongeschreven regels van mensen die elkaar niet eens echt kennen. Ik realiseerde mij heel goed dat mijn buurtgenoten mij observeerde. Sloeg hard met mijn vuist op de deur en schreeuwde “dat komt ervan!”. Toen keerde ik om en ging naar huis. Het is wel mooi geweest vandaag. 

Bron afbeelding: Groningen 
Verder lezen? Fiets stallen

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-04. Bookmark de permalink .

Een reactie op Dat komt ervan…

  1. Morgaine zegt:

    Mooi geschreven Duval, een aparte schrijfstijl die ik zeer kan waarderen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s